“คุณ... คุณว่าใครแก่จนเลอะเลือน ใครขี้เกียจเอาแต่กิน!” หญิงชราลูบอก หายใจติดขัดจนแทบสูดลมหายใจไม่ขึ้น “ฉันอุตส่าห์ไว้ใจคุณขนาดนี้ ที่แท้ในใจคุณก็ด่าฉันแบบนี้นี่เอง!”
“หมิงจู ไล่เธอออกไปเดี๋ยวนี้ ไล่ออกไปทันที!”
เมื่อครู่เจียงหมิงจูยังคิดจะช่วยป้าอ๋องอยู่ แต่พอได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าเธอหน้าตาไม่ดี เส้นประสาทในหัวก็ขาดผึง
สิ่งที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดคือมีคนบอกว่าเธอขี้เหร่
นี่คือจุดอ่อนที่แตะต้องไม่ได้ของเธอ
ตั้งแต่เด็กก็มักมีคนพูดว่าพี่ชายทั้งสี่ของตระกูลเจียงล้วนหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่ละคนหน้าตาดีกว่าอีกคน แล้วทำไมเจียงหมิงจูที่เป็นผู้หญิงถึงไม่ได้ความงามมาเลย
เจียงหมิงจูไม่ได้ขี้เหร่ เธอมีใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอวบอิ่ม แต่งหน้าเบา ๆ ก็ดูบริสุทธิ์น่ารักได้เหมือนกัน แต่พอยืนข้างพี่ชายทั้งสี่ จุดด้อยบนใบหน้าของเธอกลับเด่นชัดเป็นพิเศษ จนดูเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่
แม้เจียงเสี่ยวสุ่ยจะผอมบาง แต่เครื่องหน้าประณีต โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้น ราวกับพูดได้ ทั้งใสกระจ่างและเปล่งประกาย มองแวบเดียวก็พอเห็นเค้าหน้าว่าคล้ายกับพี่ชายทั้งสี่ไม่มีผิด
ก่อนเจียงเสี่ยวสุ่ยจะกลับมา เจียงหมิงจูเคยเห็นรูปถ่ายของเธอ ผอมแห้งมอมแมม ใบหน้าเหลืองซีด ดูบ้านนอก ไม่มีอะไรเทียบกับตัวเองได้สักนิด เธอจึงวางใจให้คุณย่ารับอีกฝ่ายกลับมา
แต่สองวันนี้เจียงเสี่ยวสุ่ยเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าสวย ๆ บางทีอาจเพราะได้กินดีขึ้น ใบหน้าจึงขาวอมชมพู ไม่เหลือเค้าความเหลืองซีดและความบ้านนอกเหมือนก่อนเลย
ผิวเนียนนุ่มดุจหิมะ ผมยาวดำขลับ ยิ่งดูคล้ายตุ๊กตาหยกแสนประณีตเข้าไปทุกที
ตอนนี้เจียงหมิงจูเห็นใบหน้านั้นแล้วก็รู้สึกขัดหูขัดตา
ยิ่งทำให้ทนไม่ได้เมื่อมีคนพูดว่าเธอขี้เหร่