เจียงหมิงอธิบายลำบาก จึงบอกเจียงเสี่ยวสุ่ยว่า “ให้ป้าอ๋องช่วยเธอ อย่าทำเอง ระวังตัวด้วย”
เจียงเสี่ยวสุ่ยรับคำพลางเดินไปทางห้องครัว “พี่รอง ช่วยเอาโสมพันปีบนโต๊ะน้ำชาเข้ามาให้หน่อย”
เจียงหมิงอดหัวเราะไม่ได้
น้องสาวคนเล็กของเขาเดี๋ยวก็สติดีเดี๋ยวก็เลอะเลือน คงดูโทรทัศน์มากไปกระมัง โสมพันปีที่ไหนจะมีจริง
เขาหันกลับไปที่ห้องรับแขก บนโต๊ะน้ำชาว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
เพราะคืนนี้ผ่านเรื่องหวุดหวิดมาได้อย่างปลอดภัย คนรับใช้ในบ้านจึงอยู่กันครบ นอกจากป้าอ๋องแล้ว ยังมีสาว ๆ อีกสองสามคนที่คอยยกน้ำชาและอาหาร
เขาถามว่า “มีใครเห็นโสมต้นหนึ่งบ้างไหม”
พี่หลี่ที่รับหน้าที่ดูแลคุณย่าหลานส่ายหน้า “ไม่รู้สิ ฉันไม่เห็นนะ”
เสี่ยวหลิวจากห้องครัวก็พูดว่า “เมื่อกี้ฉันยกอาหารออกมา บนโต๊ะน้ำชาไม่มีอะไรเลย”
เจียงหมิงกล่าวว่า “ลองหาดูในถังขยะกับบนพื้นด้วย เผื่อเผลอทิ้งไป หรือกลิ้งไปตกตรงไหน”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเดินตรงไปหยุดตรงหน้าป้าอ๋อง “ป้าอ๋อง โสมค่ะ”
ป้าอ๋องทำหน้าเหลอหลา “คุณหนูเสี่ยวสุ่ยหมายความว่ายังไงคะ สงสัยว่าฉันเอาโสมของคุณไปหรือคะ เป็นไปได้ยังไง”
คุณย่าเจียงเพิ่งนั่งลงจิบชาเพื่อสงบอารมณ์ เรื่องหนึ่งยังไม่ทันจบก็มีอีกเรื่องตามมา จึงพูดอย่างหงุดหงิดว่า “โสมอะไร เธอวางไว้ตรงไหนแล้วลืมหรือเปล่า ป้าอ๋องอยู่กับบ้านเรามานาน จะมาโลภโสมของเธอแค่ต้นเดียวได้ยังไง”
“ใช่ค่ะคุณหนู ฉันอยู่ตระกูลเจียงมาสิบกว่าปีแล้ว คุณย่ารู้ดีที่สุดว่าฉันเป็นคนยังไง คุณหนูอย่ากล่าวหาฉันเลยนะคะ”
ป้าอ๋องพูดอย่างร้อนใจว่า “คุณหนูอาจยังไม่ได้เอามันลงมา หรือวางไว้ที่ไหนแล้วลืมก็ได้ค่ะ”