เธอยังจะลูบต่ออีก ฟู่หมิงหยวนจึงห้ามไว้ “พอแล้ว แค่นี้ก็พอ”
ถ้าปล่อยให้ลูบต่อไป เขาคงสงสัยว่าแขนเสื้อของเธอเชื่อมต่อกับพิพิธภัณฑ์เสียแล้ว
ผู้ช่วยฉินเช็ดเหงื่อเย็น ๆ คุณหนูเจียงคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นศิษย์ของใคร ทั้งคำพูดและการกระทำล้วนแปลกไม่เหมือนใครอยู่เสมอ
ภาพต้นฉบับแท้ที่มีมูลค่านับสิบล้าน จะหยิบออกมาอย่างกับเล่นกล แถมยังไม่คิดเงินได้อย่างไร
ฟู่หมิงหยวนกล่าวว่า “วันนี้ผมพาศาสตราจารย์ฉินจากมหาวิทยาลัยจินมา ศาสตราจารย์ฉินเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งด้านการศึกษาถังอิ๋น ของจริงหรือของปลอม แค่มองปราดเดียวก็รู้”
ระหว่างที่พูด ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
เขาพินิจภาพทั้งสามใบที่เจียงเสี่ยวสุ่ยหยิบออกมาอย่างละเอียด แล้วตื่นเต้นจนตัวสั่น
“พวกนี้ดูเหมือนของจริงยิ่งกว่า”
ที่สำคัญที่สุดคือ หากภาพเหล่านี้เป็นของจริง ของสะสมที่เลื่องลือว่าเป็นของแท้และยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน ก็ล้วนเป็นของปลอมทั้งสิ้น
ไม่แน่ว่าแม้แต่ตำราเรียนเกี่ยวกับถังป๋อหู่ที่ยังมีอยู่ในตอนนี้ก็อาจต้องเขียนใหม่
“เป็นไปไม่ได้!” เจียงหมิงจู๋ไม่ยอมรับ
เซียวหย่าฉิงกล่าวว่า “ไม่มีความรู้เองเลยถูกหลอกแล้วสินะ มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ล่ะ”
ศาสตราจารย์ฉินปลอบว่า “คุณหนูไม่ต้องกังวลไป ของปลอมเลียนแบบได้แนบเนียนถึงเพียงนี้ ใช่ว่าจะไม่มีคุณค่าในการเก็บรักษา แม้จะไม่ถึงหลักสิบล้าน แต่หลักล้านก็ยังมี”
เงินสิบล้านหดเหลือหนึ่งล้าน คุณย่าเจียงเป็นคนแรกที่ไม่ยอมรับ
เธอจิ้มเจียงเสี่ยวสุ่ย “เจียงเสี่ยวสุ่ย เธอมาป่วนอะไรอีก! ตัวกาลกิณี!”
“เมื่อครู่คุณเรียกเธอว่าอะไรนะ?”
คุณนายผู้เฒ่าเซียวถามด้วยความประหลาดใจ
ในตอนนั้นเอง พ่อบ้านหลี่กับอาจารย์หวังก็เดินออกมาพร้อมกัน
อาจารย์หวังรีบเดินเข้ามา คารวะเจียงเสี่ยวสุ่ย “อาจารย์เจียง”