คุณนายผู้เฒ่าเซียวเดินทางมาถึงโถงด้านหน้า โดยมีพ่อบ้านคอยประคอง
เซียวหย่าฉิงร้อนใจจนเอ่ยว่า “คุณย่า ทำไมถึงออกมาล่ะคะ!”
“ย่ามาขอโทษแทนเธอ คุณหนูเจียง หย่าฉิงบ้านเราตั้งแต่เด็กก็ซุกซนจนเคยตัว ย่าดูแลสั่งสอนไม่ดีเอง ทำให้คุณต้องเดือดร้อนแล้ว” นางมีคนคอยประคองอยู่ สีหน้าซีดเหลืองจากอาการป่วยเรื้อรัง แค่เอ่ยประโยคหนึ่งก็ต้องหยุดพักอยู่นาน
ทุกคนรู้ว่าคุณนายผู้เฒ่าเซียวป่วยหนักจนใกล้สิ้นใจ แต่พอได้เห็นกับตา ก็ยิ่งตกตะลึง
ขอบตาเซียวหย่าฉิงแดงก่ำ “คุณย่า หนูผิดเองค่ะ หนูซุกซนเอง คุณย่าอย่าถือสาหนูเลย หนูจะขอโทษคุณหนูเจียงค่ะ”
ถ้าเธอรู้ว่าเรื่องนี้จะทำให้คุณย่าต้องออกมา เธอคงไม่หาเรื่องแต่แรก
หญิงชราวางมือบนไหล่เธอ “คุกเข่าลง ขอให้คุณหนูเจียงยกโทษให้เธอ”
เซียวหย่าฉิงกัดฟันแน่นจนแทบแหลก เข่าหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว งอไม่ลงเลย โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าลำพองใจของเจียงหมิงจู๋
เจียงหมิงจู๋กล่าวว่า “คุณย่าเซียว ไม่ต้องคุกเข่าหรอกค่ะ ฉันรับไว้ไม่ไหว”
“เธอรับไหว”
ที่คุณนายผู้เฒ่าเซียวเชิญคุณหนูเจียงมา ไม่ใช่เพียงเพราะชีวิตของนาง
นางมีชีวิตอยู่มานานพอแล้ว สิ่งที่ยังค้างคาใจคือแม่ของเซียวหย่าฉิง
ไม่นานหลังจากคลอดเซียวหย่าฉิง แม่ของเธอก็หนีออกจากบ้าน จากไปคราวนั้นก็หายไปถึง 20 ปี
คุณนายผู้เฒ่าเซียวมีลูกชายสามคนกับลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายทั้งสามพลีชีพเพื่อชาติ เหลือเพียงลูกสาวคนเดียวที่เป็นแก้วตาดวงใจ
ตอนนั้นลูกสาวไปเรียนต่อต่างประเทศ พอกลับมาก็ตั้งครรภ์โดยไม่ได้แต่งงาน นางรู้สึกอับอายจึงโต้เถียงกับลูกสาวอยู่หลายคำ ใครจะคิดว่าลูกสาวจะบาดหมางกับนาง ถึงขั้นทิ้งลูกสาวที่เพิ่งเกิดไว้ด้วย