“โอ๊ย ตายแล้ว หนาวจะตายอยู่แล้ว” เต่าหยกกอดแขนเสื้อ ตัวสั่นงันงกเพราะความหนาว “อากาศบ้าอะไรเนี่ย หนาวจนจะตายอยู่แล้ว”
เจียงเสี่ยวสุ่ยจนใจ “คุณฝึกตนอยู่บนภูเขาหิมะไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงรู้สึกหนาวได้ล่ะ”
ตอนเป็นเต่า หนังหนาเนื้อหนา แถมยังแบกบ้านวิ่งไปไหนมาไหนได้
พอกลายเป็นคน กระดองเต่ากลับตั้งอยู่บนหัว ทั้งตัวไม่มีขน ชั้นผิวหนังก็บาง มีแต่หนังโล้น ๆ ชั้นเดียว หนาวจนถึงขั้นล้มตัวลงจำศีลในฤดูหนาวก็ยังไม่ค่อยวางใจ กลัวว่าจะแข็งตายแล้วหลับไม่ตื่น
เขากำลังจะบ่น แต่พอหันไปเห็นร่างคุ้นตาเดินเข้ามา ก็ลูบแขนโล้น ๆ พลางพูดเสียงออดอ้อนว่า “ฉันไม่มีเสื้อขนเป็ดนี่นา เจ้านายซื้อให้หน่อยสิ”
ถึงเจียงเสี่ยวสุ่ยจะขี้เหนียวมาก แต่เงินก้อนนี้ก็ควรจ่าย
“ไปซื้อกัน”
เยว่เหยาเดินเร็ว ๆ เข้ามา ในมือถือถ้วยพระกระโดดกำแพงอยู่ จึงไม่สะดวกทำท่าทาง
เธอวางถ้วยพระกระโดดกำแพงไว้บนชั้นวางดอกไม้ข้าง ๆ แล้วจึงยกมือขึ้นทำท่าบอกว่า “คุณหนูเจียง คุณย่าฟู่ให้ฉันพาคุณไปลองชุดกับแต่งหน้าแล้วค่ะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยอ่านท่าทางไม่ออก แต่พอเดาความหมายคร่าว ๆ ได้
เต่าวิญญาณแทรกขึ้นว่า “เธอบอกว่าเจ้านายแต่งตัวยังไงก็ดูไม่สวย เพราะหน้าตาเหมือนถุง แล้วยังบอกว่าฉันเป็นแตงกวาแก่ทาสีเขียวทำเป็นหนุ่มอีก”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเท้าเอว พองแก้ม “คุณนั่นแหละหน้าตาเหมือนถุง! เธอไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย คุณต่างหากพูดเอง”
เต่าวิญญาณโดนเธอจิ้มจนซี่โครงแทบหัก ร้องโอดโอยขอชีวิต