วิลเลียมสะดุ้งตื่นเพราะความหนาวเย็น พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรม เครื่องปรับอากาศตั้งไว้ที่ 16 องศา ส่วนผู้หญิงข้างกายม้วนผ้าห่มไปหมด เขานอนเปลือยกายอยู่บนเตียง ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น
เขายกมือบีบนวดหว่างคิ้ว แล้วปัดผมที่ปรกหน้าผากของหญิงสาวออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยโดดเด่นและสง่างาม
ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน
ราวกับเขาเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน
เขาหาโทรศัพท์มือถือจนเจอ บนหน้าจอแสดงวันที่ 2 เมษายน ปีที่ 12 นี่มันเมื่อสิบกว่าปีก่อนชัด ๆ
วิลเลียมขมวดคิ้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขาก้มมองใบหน้าของหญิงสาวอีกครั้ง นี่คือเซวียเหวิน
เขานึกไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ในเวลานั้นเพื่อนสนิทส่งข้อความมาให้เขา “คิดว่าตัวเองดังมาจากไหน? คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้ก็อย่าเข้าไปยุ่งอีก”
“เมื่อคืนอันตรายมากนะ ถ้าไม่มีใครมาพาตัวนายออกไปทันเวลา พวกตาแก่กลุ่มนั้นคงขย้ำจนนายไม่เหลือซาก เผลอ ๆ กระดูกยังไม่เหลือด้วยซ้ำ ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ผู้กำกับวิลเลียมผู้ยิ่งใหญ่คงต้องมาตายก่อนจะได้สร้างชื่อ”
วิลเลียมคลึงหน้าผาก นึกได้ว่าตัวเองน่าจะไปเข้าร่วมงานประมูล เขายังไม่โด่งดังเท่าไรในตอนนั้น จึงถูกพวกผู้มีอำนาจใช้เป็นเป้าเล่นงาน
แต่ทำไมเขาถึงจำไม่ได้ว่ารู้จักเซวียเหวินตั้งแต่เมื่อไร?
แล้วทำไมเซวียเหวินถึงช่วยเขา?
ดูเหมือนว่า…
เมื่อคืนมีนักแสดงหญิงคนหนึ่งถูกผู้มีอิทธิพลลวนลาม เขาเข้าไปช่วยเธอไว้ จากนั้นก็กลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน
พูดตามตรง เขาไม่ได้เป็นคนสูงส่งขนาดนั้น นักแสดงหญิงคนนั้นก็ไม่ใช่สเปกของเขา แค่ได้ยินเธอพูดภาษาจีน ขณะถูกพวกตาแก่ผมทองโอบกอด เขาก็รู้สึกขัดหูขัดตา
แล้วทำไมพวกเขาถึงมานอนด้วยกันได้ล่ะ?
วิลเลียมพลิกตัวลงจากเตียง ทันทีที่ยืนขึ้น ร่างกายก็เหมือนเหยียบพลาดและร่วงดิ่งลงอย่างรวดเร็ว