“หา?” เจียงเหยียนทำหน้าแปลกใจ “ให้เธอตอนนี้เลยเหรอ?”
เขาดีดปลายจมูกเด็กสาวเบา ๆ “ซนจริง จะให้ขนของลงตรงนี้แล้วเธอจะรับยังไง?”
เจียงเสี่ยวสุ่ย “ฉันได้กลิ่นวิญญาณร้าย คุณแน่ใจเหรอว่าจะเอาของพวกนี้กลับบ้าน?”
เจียงเหยียนยังคงทำหน้าทะเล้น เขาเก็บบุหรี่ที่กำลังจะจุดกลับเข้าไปในซองเงียบ ๆ “พูดอะไรน่ะ พี่ชายจะจัดวิญญาณร้ายมาเป็นสินเดิมให้เธอได้ยังไง”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเปิดประตูลงจากรถ เธอเลิกผ้าใบคลุมรถบรรทุกขึ้นมุมหนึ่ง ด้านในเป็นตู้คอนเทนเนอร์ เธอออกแรงง้างเบา ๆ ก็หักแผ่นไม้ชิ้นใหญ่จากตู้คอนเทนเนอร์ออกมา เผยให้เห็นรูปปั้นประหลาดสีดำทองอยู่ข้างใน
เจียงเหยียนตาค้าง
คนขับรถในขบวนลงมาดูสถานการณ์ พอเห็นเจียงเสี่ยวสุ่ยก็สะดุ้งตกใจไปด้วย
เด็กสาวคนนี้เก่งเกินไปแล้ว ตู้คอนเทนเนอร์ยึดด้วยหมุดแน่นหนาแท้ ๆ แต่เธอกลับหักออกมาได้ด้วยมือเปล่า ต้องใช้แรงมากขนาดไหนกันนะ?
เจียงเหยียนเห็นแล้วรู้สึกเสียดาย รีบดึงเจียงเสี่ยวสุ่ยออกมา “วางไว้ เดี๋ยวพี่ทำเอง”
เขาหรี่ตา พยายามไม่สบตากับรูปปั้นด้านใน แล้วออกแรงง้างเต็มที่ ทว่าแผ่นไม้กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เจียงเหยียนไม่ยอมแพ้ ยกเท้าถีบรถบรรทุก ใช้สองมือออกแรงจนสุดกำลัง ก็ยังดึงแผ่นไม้ออกมาไม่ได้สักแผ่น
“เฮ้! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะแกจัดการไม่ได้!”
ฟู่หมิงหยวนตบไหล่เขาเบา ๆ พลางขยับให้หลบไปอีกหน่อย “ผมทำเอง”
ฟู่หมิงหยวนเอามือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือจับแผ่นไม้ไว้ แล้วง้างสองที ตู้คอนเทนเนอร์ทั้งตู้ก็พังราบเป็นชิ้น ๆ
ถ้าเจียงเหยียนไม่ได้ลองด้วยตัวเองมาก่อนว่าแผ่นไม้แข็งแรงแค่ไหน เขาคงนึกว่าฟู่หมิงหยวนกำลังรื้อของเล่นตัวต่ออยู่