แม่ลูกคู่หนึ่งรีบไปที่ห้องรับแขก แล้วเห็นวิลเลียมที่เปียกโชกราวกับลูกหมาตกน้ำอยู่ด้านนอกผ่านกล้องวงจรปิด
“คนคนนี้ไม่พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลดี ๆ แล้วมาที่นี่ทำไม?”
ช่วงหลายวันมานี้ เธอได้รับข้อความจากวิลเลียมอยู่เสมอ เขาคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอ
เธอคิดว่ามันก็แค่การพบกันโดยบังเอิญครั้งหนึ่ง ทั้งสองติดอยู่ในภูเขาหิมะด้วยกันไม่กี่วัน ยังไม่มากพอจะสร้างรากฐานความรู้สึกใด ๆ
เธอไม่เข้าใจว่าความกระตือรือร้นที่วิลเลียมมีต่อเธอมาจากไหน
เดิมทีเธอคิดจะปล่อยให้เขารอไปก่อน แต่สภาพอากาศประหลาดเช่นนี้ จะปล่อยให้เขาติดอยู่ข้างนอกก็คงไม่ดี เผื่อเขามาขอความช่วยเหลือ
เซวียเหวินเปิดประตู
ทันใดนั้น เงาสายฟ้าสีขาวก็พุ่งออกไป โดยเหยียบไหล่ของวิลเลียมเป็นที่ส่งตัว
เซวียหยางร้อนใจ “คุณยาย! แม่ คุณยายวิ่งออกไปแล้ว!”
เขาทำท่าจะวิ่งตาม แต่เซวียเหวินคว้าตัวกลับมาได้ทัน
จิ้งจอกสีขาวตัวนั้นหายลับไปในราตรีแล้ว
เซวียเหวินกล่าวว่า “ฟ้าเกิดปรากฏการณ์ประหลาด มันต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ๆ และปกป้องตัวเองได้ พวกเรารออยู่ที่บ้าน เธอออกไปก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
จุดศูนย์กลางของเสียงฟ้าร้องอยู่ในย่านบ้านพักตากอากาศของจินซื่อ
ทิศทางของตระกูลฟู่
เธอพอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง
วิลเลียมเดินเข้ามาในสภาพเปียกโชก สีหน้าอึดอัด “เอ่อ คือผมเป็นห่วงว่าพวกคุณแม่ลูกอยู่บ้านกันตามลำพังแล้วจะกลัว เลยแวะมาดูหน่อย”
เสื้อโค้ตของเขาเปียกชุ่มไปหมด ด้านในสวมชุดผู้ป่วย เห็นได้ชัดว่ามาจากโรงพยาบาล
เซวียเหวินรู้สึกแปลก ๆ ท่าทางของวิลเลียมตอนนี้คล้ายกับพวกผู้ชายที่เคยตามจีบเธอในอดีต ราวกับเขามีใจให้เธอลึกซึ้งเสียอย่างนั้น