อาจารย์หวังพลัดหลงกับพวกเขาที่ไซต์งานบนเขาเหนือ หลังจากนั้นจึงส่งข้อความหาผู้ช่วยฉิน บอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องเป็นห่วง เขาจะกลับไปตระกูลฟู่หลังจัดการธุระที่อยู่ตรงหน้าเสร็จ
ฟู่ไท่ไท่ถามว่า “คุณเป็นอะไรไป บาดเจ็บหรือเปล่า รีบไปตามหมอมาสิ!”
เสื้อผ้าของอาจารย์หวังมีรอยเลือดอยู่บ้าง เขารีบโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่เลือดผม วันนี้โชคดีที่คุณหนูเจียงเตือน ไม่อย่างนั้นผมคงเอาตัวรอดกลับมาไม่ได้แน่”
เขาเล่าสถานการณ์บนเขาเหนือให้ฟังคร่าว ๆ ก่อนกล่าวว่า “คนที่ผมเจอวันนี้เชี่ยวชาญวิชาอาคม ดูจากวิธีการแล้วคล้ายกับอาจารย์อาของผมอยู่บ้าง”
“อาจารย์อาหมกมุ่นกับวิชาต้องห้ามจนถูกขับออกจากสำนัก นับถึงตอนนี้ก็เกือบยี่สิบปีแล้ว คนในสำนักต่างคิดว่าเขาถูกวิชาต้องห้ามย้อนทำร้ายจนสิ้นใจไปแล้ว ไม่รู้ว่าคนที่พบวันนี้เกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร”
“น่าเสียดายที่ปล่อยให้หนีไปได้ แถมยังหาที่พักของเขาไม่เจอด้วย” เขามองเจียงเสี่ยวสุ่ย “ที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อขอความช่วยเหลือจากอาจารย์เจียง ไม่ทราบว่าจะคำนวณหาที่พักของเขาได้หรือไม่ ผมจะได้กลับไปรายงานสำนัก”
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบว่า “ยอดเขาอู๋เลี่ยง”
อาจารย์หวังค้อมคำนับอย่างนอบน้อม “ขอบคุณมากครับ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าวว่า “ถ้าจะไปก็ต้องรีบไป สถานที่นั้นถูกเปิดเผยแล้ว เขาคงอยู่ได้ไม่นาน”
“ครับ ผมจะกลับไปจัดคนเดี๋ยวนี้”
เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องภายในสำนักของอาจารย์หวัง
เธอสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังงานในมิติ
“คุณย่าคะ หนูอิ่มแล้ว หนูจะกลับไปนอน”
พูดจบ เธอก็ไม่ทันรอให้ฟู่ไท่ไท่ตอบ รีบร้อนวิ่งไปยังตึกเล็ก
พอออกจากห้องอาหาร เธอก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องหอของตึกเล็กแทบจะในทันที เงาร่างต้นกำเนิดสีขาวสว่างใสปรากฏขึ้นตรงหน้า เผยให้เห็นแสงสีแดงและปีกหลากสีบนร่างอย่างเลือนราง มันเหมือนเด็กเล็กที่กำลังหยั่งเชิง อยากเข้ามาใกล้เธอ