เจียงเสี่ยวสุ่ยหันไปมอง เห็นฟู่หมิงหยวนยืนอยู่หน้าประตู เธอยิ้มตาหยี “คุณกลับมาแล้ว!”
พูดจบ เธอก็ก้มลงเป่าลมหายใจใส่เต่าวิญญาณ
ก่อนที่เธอจะทันแตะตัวเด็กหนุ่มบนเตียง เงาดำก็วูบผ่านไป เด็กหนุ่มที่อยู่บนเตียงพลันไปอยู่ในมือของฟู่หมิงหยวนแล้ว
ฟู่หมิงหยวนขมวดคิ้วแน่น “ครูสอนมารยาทไม่เคยบอกเหรอว่าอย่าไปสนิทสนมกับผู้ชายแปลกหน้า”
เจียงเสี่ยวสุ่ยย้ำอย่างจริงจัง “เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อย เขาเป็นคนของฉัน”
เธอยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว นัยน์ตาคู่งามใสสะท้อนใบหน้าคล้ำเขียวของฟู่หมิงหยวน
ฟู่หมิงหยวนเห็นชัดเจนว่าในดวงตาคู่นั้นมีแต่ความปรารถนาแรงกล้าต่ออาหาร ไม่มีความรู้สึกระหว่างชายหญิงอยู่แม้แต่น้อย
เขาตกใจกับไอสังหารของตัวเอง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ สงบอารมณ์ลง
เต่าวิญญาณค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา พบว่าตัวเองถูกฟู่หมิงหยวนหนีบไว้ตรงข้อพับแขน หัวห้อยลงด้านล่าง เผชิญหน้ากับฟู่เหยียนที่หลับอยู่ทางอีกฝั่ง พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าผีไม่กี่ตนที่กำลังร่อแร่ด้านหลังฟู่เหยียน
“โอ๊ย แขนขาแก่ ๆ ของฉันทนการทรมานไม่ไหวจริง ๆ คราวนี้แย่แล้ว เสียหน้าต่อหน้านกตายหมดเลย”
เขากระโดดตุบลงพื้น
เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศประหลาดในห้อง เขาก็คิดว่าตัวเองแก่แล้ว ไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคนหนุ่มสาว แต่เจ้าของเพิ่งดูดซับดวงวิญญาณมาได้หนึ่งส่วน ยังไม่รู้ว่าจะมีอันตรายหรือเปล่า เขาอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ
“เอ่อ...ไม่อย่างนั้นพวกคุณเข้าหอกันก่อนดีไหม ฉันจะไปนั่งยอง ๆ รออยู่ข้าง ๆ สักพัก”
เขายกมือขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันรับรองว่าจะไม่ส่งเสียงรบกวน จริง ๆ นะ”