หานป๋าควบคุมไฟ ธาตุเป็นหยาง
พลังวิญญาณในยุคนี้เบาบางจนแทบไม่อาจกำเนิดหานป๋าได้ หากฝืนสร้างขึ้นมา ก็ต้องใช้พลังหยางจำนวนมาก
หญิงสาวคนนี้เลี้ยงดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
เริ่นจิ้งถามว่า “คุณอยากดูอะไร?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยสูดจมูกฟุดฟิด ก่อนชี้ไปยังภาพวาดทิวทัศน์บนผนังห้องโถง
“ฉันขอดูภาพนี้ได้ไหม?”
เริ่นฉางอันพยักหน้า แล้วสั่งให้คนถอดภาพลงมาทันที สีหน้าเขาเคร่งเครียด “ภาพนี้มีปัญหาเหรอ?”
นี่เป็นภาพวาดทิวทัศน์ ลวดลายละเอียดอ่อน สัมผัสลื่นนุ่ม
เมื่อพิจารณาตามแนวสันเขา จะเห็นรอยแตกเป็นเส้นขวางบนผืนภาพ ราวกับเป็นลายหินผาที่วาดไว้
นี่ไม่ใช่ผืนผ้าใบ แต่เป็นผิวหนังมนุษย์
ครั้งที่จักรพรรดิเหลืองต่อสู้กับฉือโหยว หญิงสาวหานป๋าใช้ร่างกายของตนเป็นกลอง เรียกสายฟ้าจากสวรรค์ หลังจากนั้น นวี่ป๋าทั่วร่างก็มีขนสีแดงงอกขึ้น กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่เร่ร่อนอยู่ในโลกมนุษย์
นวี่ป๋าสลายหายไปในกระแสกาลเวลานานแล้ว แต่จิตสำนึกของนางหลอมรวมเข้ากับสรรพสิ่ง หากมีเงื่อนไขเหมาะสม ก็สามารถให้กำเนิดหานป๋าขึ้นมาได้
ใช้หนังมนุษย์วาดภาพ ตากให้แห้งครบ 100 วัน ก็จะกำเนิดหานป๋า
ภาพนี้ยังใหม่มาก
เจียงเสี่ยวสุ่ยครุ่นคิด หากทำตามกฎของโลกนี้ ตอนนี้ควรแจ้งตำรวจ
ในสามภพ มีสิ่งของเพียงไม่กี่อย่างที่ไม่อยู่ในขอบเขตอาหารของเธอ และหานป๋าก็เป็นหนึ่งในนั้น
หานป๋าไม่ใช่วิญญาณ ร่างกายมีขนสีแดงขึ้นเต็มไปหมด อัปลักษณ์จนแทบทนดูไม่ได้ จะถอนขนแต่ละทีก็ต้องออกแรงกันยกใหญ่ เนื้อแห้งแข็งกระด้าง เหนียวและกินยาก ราวกับแทะไม้ผุอายุร้อยปี
กัดเข้าไปคำเดียวก็แทบสำรอกอาหารเมื่อคืนออกมาหมด