เงาดำด้านหลังโอโนะ จิโร่ดูคล้ายมีดทำครัว ด้านนอกแคบ แต่ด้านในกว้าง
ตั้งแต่เจียงเสี่ยวสุ่ยนั่งลง เงาดำนั่นก็เอาแต่กระโดดโลดเต้น พยายามยั่วยุเธอไม่หยุด
เงานั้นมีสีเขียวอมฟ้า เป็นวิญญาณศาสตราที่ได้รับการจุดธูปบูชาและเครื่องเซ่นไหว้
เพราะมีคนบูชามากพอ วิญญาณศาสตราตนหนึ่งจึงคิดไปเองว่าตนมีฐานะเป็นเทพ ยืนแยกเขี้ยวกางเล็บใส่เจียงเสี่ยวสุ่ย ถึงขั้นพยายามเข้ามาตัดผมเธอ
น่ารำคาญจริง ๆ
แค่เจียงเสี่ยวสุ่ยใช้นิ้วกดมันทีเดียวก็ฆ่าได้แล้ว
เมื่อก่อนเจียงเสี่ยวสุ่ยแทบไม่เคยเจอของที่ไม่รู้จักประมาณตนแบบนี้ พอตื่นจากการหลับใหลขึ้นมา โลกก็เปลี่ยนไปมาก วิชาอาคมเสื่อมถอย แต่กลับมีสิ่งประหลาดพิสดารโผล่ขึ้นมาไม่น้อย
สิ่งพวกนี้กระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของโลก หากไม่โผล่มาให้เห็นตรงหน้า เธอก็ไม่คิดจะสนใจ
เจียงเสี่ยวสุ่ยเอ่ยว่า “มีดทำครัวที่เขาบูชาน่ารำคาญ ฉันไม่ชอบ”
ก็แค่วิญญาณศาสตราตนหนึ่ง หน้าตาน่าเกลียด แถมยังดูน่ารังเกียจ กินเข้าไปยังกลัวติดซอกฟัน
โอโนะ จิโร่ถามอย่างประหลาดใจและถ่อมตนว่า “คุณนายฟู่ หมายถึงเทพมีดทำครัวที่ผมบูชาอยู่หรือครับ? เทพมีดทำครัวคอยคุ้มครองให้ตระกูลของเราราบรื่นมาโดยตลอด เป็นเทพที่พวกเราเคารพนับถือที่สุดเลยครับ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยรู้สึกว่าเนื้อวัวไม่อร่อยอีกต่อไป
ฟู่หมิงหยวนสังเกตเห็นว่าเธอหมดอารมณ์ จึงยิ้มปลอบใจ “ของอร่อยบนโลกมีตั้งเยอะ กินวันละอย่างยังไม่มีทางกินหมด เว้นที่ไว้ให้อาหารอย่างอื่นบ้างเถอะ”
“ฟัวกราส์จากฝรั่งเศส แฮมจากสเปน ไข่ปลาคาเวียร์จากทะเลแคสเปียน”
เจียงเสี่ยวสุ่ยมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “ดีเลย”