คุณเห่อผอมกว่าภรรยามาก จึงรั้งเธอไว้ไม่อยู่
ไอสีดำที่เลื้อยพันอยู่บนพื้นคว้าข้อเท้าของภรรยาคุณเห่อ แล้วกระชากเธอล้มลง
ในเวลานี้ไม่มีใครสังเกตเลยว่า พื้นและผนังทั่วทั้งชั้นใต้ดินถูกปกคลุมด้วยไอสีดำที่ไหลวนอยู่ชั้นหนึ่ง
ไอสีดำนั้นแผ่ลามออกไปด้านนอก ก่อนจะกลายเป็นโปร่งใสและหลอมรวมเข้ากับผนัง
มันแผ่คลุมทั่วทั้งอาคารอย่างรวดเร็ว และยังมีแนวโน้มว่าจะลามออกไปไกลกว่านี้
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรแทบจะอยู่ภายใต้การควบคุมของฟู่หมิงหยวน
เจียงเสี่ยวสุ่ยมองวิญญาณของหยาหยาไหลกลับเข้าสู่ร่าง
แพทย์ร้องว่า «มีลมหายใจแล้ว! เร็วเข้า พาขึ้นรถพยาบาล!»
ภรรยาคุณเห่อเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น ก็รีบตามไปทันที ปากก่นด่าไม่หยุด «ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยพวกคุณไว้แน่!»
คุณเห่อมีสีหน้าลำบากใจ «คุณฟู่ ภรรยาฟู่ ผมต้องขอโทษจริง ๆ ตั้งแต่ลูกสาวหายตัวไป ภรรยาผมก็มีสภาพจิตใจไม่ค่อยปกติ เธอหวาดระแวงว่าคนอื่นจะทำร้ายเอา ต้องขอโทษจริง ๆ รอให้หยาหยาอาการดีขึ้นก่อน ผมจะพาเธอไปขอโทษถึงบ้าน»
ฟู่หมิงหยวนสีหน้าไม่สู้ดีนัก «ไม่จำเป็น ภรรยาผมช่วยคนก็เพราะเห็นแก่เด็ก ต่อให้วันนี้เกิดอะไรขึ้น เธอก็ต้องยื่นมือช่วยอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ และไม่ต้องมาอีก»
ต่อให้มาอีกก็มีแต่จะขวางหูขวางตา ท่าทีของภรรยาเขาเช่นนี้ แค่มองนานอีกนิดก็เหมือนทำให้ดวงตาของเสี่ยวสุ่ยต้องแปดเปื้อน