“แน่นอนว่าต้องเป็น《ภาพป่าศิลาพักร้อน》สิ ลายมือของเด็กสาวคนหนึ่งจะเอาไปเทียบกับภาพวาดของถังป๋อหู่ได้อย่างไร?”
มีคนพูดเหน็บแนมว่า “ไม่แน่หรอก ของขวัญเล็กแต่น้ำใจยิ่งใหญ่นะ”
วันนี้แขกที่มาร่วมงานส่วนหนึ่งมาเพราะเห็นแก่คุณนายผู้เฒ่าเซียว แต่คนอีกจำนวนมากมาเพื่อดูตัว โดยมีเป้าหมายอยู่ที่เซียวหนานซาน
ทุกคนต่างรู้ว่าคุณนายผู้เฒ่าเซียวมีเวลาเหลือไม่มากแล้ว คงคิดจะอาศัยงานวันเกิดครั้งนี้หาหลานสะใภ้ในอนาคตให้หลานชายเพียงคนเดียว
แต่ละตระกูลต่างมีหญิงสาววัยเหมาะสม จึงพยายามเอาใจเจ้าภาพกันเต็มที่ คุณนายผู้เฒ่าเซียวชอบภาพวาดและงานเขียนพู่กัน ของขวัญที่ทุกคนนำมาจึงส่วนใหญ่เป็นภาพวาดหรืองานเขียนพู่กันจากยุคต่าง ๆ
ถ้าของขวัญของพวกเขาถูกภาพของถังป๋อหู่กลบเสียมิด ก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ถ้ากลับแพ้บทอวยพรอายุยืนพันปีของเด็กสาวคนหนึ่ง แล้วศักดิ์ศรีของตระกูลใหญ่จะเหลืออยู่ที่ไหน
พวกเธอสังเกตเห็นเจียงหมิงจู๋ถูกเชิญขึ้นไปชั้นสองตั้งแต่แรกแล้ว และไม่ชอบหน้าเธอมานาน
“แม่หนู ไม่ทราบว่าเป็นศิษย์ของใครหรือ?” ชายชราท่านหนึ่งถามด้วยความสงสัย
“ลูกสาวของฉันเป็นศิษย์เอกของอาจารย์เฒ่าเหอ ปรมาจารย์ด้านอักษรศาสตร์ ปีนี้เพิ่งคว้าแชมป์กลุ่มเยาวชนจากการแข่งขันคัดลายมือระดับประเทศมาได้ ฉันยังไม่กล้าให้เธอมาแสดงฝีมือเลย คิดว่าฝีมือของคุณหนูท่านนี้คงเหนือกว่าอยู่มากสินะ”
“เอาออกมาให้พวกเราได้ชื่นชมกันก่อนสิ”
เซียวหย่าฉิงยุส่ง “เปิดให้ดูหน่อยสิ เผื่อมีคำผิด พวกเรามีคนเยอะ ช่วยกันตรวจทานให้ได้ จะได้ไม่ต้องเอาไปขายหน้าต่อหน้าคุณย่าฉัน”