เรื่องนี้ไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้
“บนเขามีพลซุ่มยิงหรือ?”
“เป็นไปได้ยังไง ที่นี่เป็นแค่หมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่มีทหารประจำการอยู่”
“ข่าวกรองของเราต้องผิดพลาดแน่ ฝีมือยิงปืนช่ำชองขนาดนี้ แถมเสียงปืนยังดังถี่ ที่นี่ต้องมีทหารอาชีพอยู่แน่”
“เสียงปืนมาจากทุกทิศ บนเขามีคนซุ่มโจมตี!”
พวกเขาคิดจะถอยกลับ แต่เมื่อหันไปมอง ก็เห็นเพียงหมอกหนาทึบปกคลุมเชิงเขา จนแทบมองไม่เห็นทาง
พวกเขาหลงทางอยู่ที่นี่แล้ว
พวกเขาเดินทางมาถึงที่นี่อย่างเร่งรีบ จึงต้องการเสบียงด่วน แต่บ้านทุกหลังที่เชิงเขากลับไม่มีคนอยู่ ทั้งถังข้าวและถังแป้งล้วนว่างเปล่า ต้องมีคนได้รับข่าวล่วงหน้าและส่งข่าวบอกกันแน่
ต้องหาชาวบ้านสารเลวพวกนั้นให้เจอ กล้าขัดขืนอำนาจของกองทัพจักรวรรดิอย่างเปิดเผย ต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง
พวกชาวบ้านบนเขาได้ยินเพียงเสียงร้องโวยวาย ก่อนจะตามมาด้วยห่ากระสุนที่สาดซัดอย่างถี่ยิบ
จู้จื่อนอนอยู่ในทุ่งหญ้า สติเริ่มเลือนราง แต่ยังอาศัยแรงใจประคองตัวเหนี่ยวไกยิง
ด้านหลังเขา ชายฉกรรจ์หลายคนนอนจมกองเลือด
ไม่นานนัก จากคนสิบกว่าคนก็เหลือเพียงสามคน
จ้าวเหล่าเอ้อร์ยิงกระสุนจนหมด พอเพิ่งก้าวลงจากต้นไม้ กระสุนก็เจาะเข้าที่ท้อง
“บัดซบ!”
เขากัดฟัน ฉีกแขนเสื้อออกมาท่อนหนึ่ง ขยำเป็นก้อนแล้วอุดลงบนแผลที่เลือดไหลไม่หยุดเพื่อห้ามเลือด
“ฉันจะสู้กับพวกแกให้ถึงที่สุด!”
เขาคว้าปืนของหู่จื่อ แล้วปีนขึ้นต้นสนอย่างรวดเร็ว
เสียงตูมสนั่น กระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งพุ่งเข้ามาระเบิดไม่ไกลจากใต้ต้นไม้