ปลายนิ้วเรียวบางของเธอจิ้มกระดองเต่าเบา ๆ เต่าเงินยื่นหัวออกมาอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะงับนิ้วของเริ่นเต๋อฟาอย่างรวดเร็ว
“ซี๊ด!”
เจียงเสี่ยวสุ่ยแตะเลือดของเขาลงบนหยกเถาเที่ย แล้วท่องอย่างขอไปทีสองสามประโยค “บรรพปราณแห่งฟ้าดิน รากฐานของหมื่นพลัง บำเพ็ญเพียรผ่านเคราะห์นับพันล้าน ขอให้ข้าเข้าถึงอิทธิฤทธิ์โดยพลัน จงปฏิบัติตามบัญชา สลาย!”
“เรียบร้อยแล้ว”
เริ่นเต๋อฟารู้สึกแปลก ๆ จนเพิ่งนึกออกว่าเต่าตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นตัวที่เลี้ยงไว้ในตู้ปลาของร้าน
“แค่นี้...ก็เรียบร้อยแล้วเหรอครับ” ไม่ต้องทำพิธี เผากระดาษยันต์อะไรพวกนั้นหรือ
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบว่า “เรียบร้อยแล้ว เลือดคนเป็นมีพลังหยางมากที่สุด ใช้ข่มสิ่งอัปมงคลได้”
ไป๋หมิงเยี่ยนแค่นหัวเราะ “ในละครกับนิยายที่ฉันดู เขาว่าต้องใช้เลือดหมาดำ เลือดคนก็ใช้ได้ด้วยเหรอ หลอกกันชัด ๆ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยทำเหมือนไม่ได้ยิน ก่อนจะดูดโคล่าอึกใหญ่
เริ่นเต๋อฟาไม่กล้าตอแยต่อ เมื่อเห็นว่าเจียงหมิงหมดความอดทนแล้ว เขาก็รีบกล่าวขอบคุณแล้วเผ่นหนีไปทันที
ยอมเชื่อว่ามีไว้ก่อน ดีกว่าไม่เชื่ออะไรเลย คุณหนูคนนี้เอาหยกไปแล้ว หวังว่าต่อไปเรื่องซวย ๆ จะตกอยู่กับเธอให้หมด
คุณย่าเจียงเห็นกับตาว่าเธอหลอกคน แถมยังพูดจาเหลวไหลจนได้หยกมาสองชิ้น สีหน้าจึงไม่สู้ดีนัก “ทำไมทำตัวเหมือนไม่เคยเห็นเงินมาก่อนเลยล่ะ ไม่สนด้วยซ้ำว่าสกปรกหรือเปล่า อะไรก็ยัดใส่กระเป๋าตัวเองไปหมด”
เจียงหมิงกล่าวว่า “คุณย่าครับ เสี่ยวสุ่ยอยู่ข้างนอกมาตั้งแต่เด็ก สภาพความเป็นอยู่ก็ลำบาก อย่าไปคาดหวังกับเธอมากนักเลยครับ”
“ลำบากก็ไม่ใช่เหตุผลให้เห็นแก่เงิน” คุณย่าเจียงไม่พอใจ “อยากได้ไปหมด ดูไม่สมกับเป็นคนมีชาติตระกูลเลยสักนิด ต่อไปพอแต่งเข้าตระกูลฟู่ ก็จะทำให้ตระกูลเจียงของเราเสียหน้า”