“พูดบ้าอะไรของเธอ?”
เจียงเหยียนกำลังจะพูด แต่กลับถูกเธอทำเอาหัวเราะด้วยความโมโห “เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ ลองฟังสิว่าพูดอะไรออกมา”
เจียงเสี่ยวสุ่ยนับนิ้วคำนวณ “โรงแรมที่มีคำว่า ‘จิ่ง’ อยู่ในชื่อ ห้องหันไปทางทิศใต้ แล้วก็ใช้ท่านั่งดอกบัวของเจ้าแม่กวนอิม”
“พรวด—”
เจียงเหยียนโกรธจนแทบไฟขึ้นอก เดิมทีเขาตั้งใจจะดื่มน้ำสักอึกเพื่อระงับอารมณ์ แต่พอได้ยินประโยคนั้นเข้า น้ำก็พุ่งออกจากปากไปหมด
เจียงเสี่ยวสุ่ยรีบยกหมูสามชั้นตุ๋นตรงหน้าขึ้นมา
แต่พอมองอาหารจานอื่นบนโต๊ะ เธอก็ขมวดคิ้วอย่างเสียดาย “พี่สาม พี่นี่ไม่รักษาความสะอาดจริง ๆ”
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตระกูลเจียงร่ำรวยมาก อยากกินอะไรก็มีให้กินทั้งนั้น
อีกอย่าง เมื่อวานเธอได้อาศัยไอสังหารช่วยรองพื้นเอาไว้ ตอนนี้จึงไม่หิวจนใจสั่น และไม่อยากกินของที่ไม่สะอาด
น่าเสียดายอาหารเต็มโต๊ะจริง ๆ
เจียงเหยียนโกรธจนสีหน้าสลับเขียวสลับขาว เขาชี้นิ้วใส่หน้าผากเธอจากระยะไกล “เธอนี่มันแน่จริง ๆ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมสถานสงเคราะห์ถึงไม่รับเธอ ปากแบบนี้ ใครจะอยากคบด้วย”
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบเสียงจริงจัง “สถานสงเคราะห์ไม่รับฉัน เพราะฉันอายุครบ 18 ปีแล้ว ไม่ตรงตามข้อกำหนดการรับเลี้ยง”
เธอเสริมว่า “ถ้าพี่ยังไม่รีบไปดู เดี๋ยวพวกเขาก็เลิกกันแล้ว”
เจียงเหยียนหัวเราะอย่างโมโห “เก่งจริง ๆ”
เขาคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาเตรียมออกไป แต่แล้วก็กลับมานั่งลงอีกครั้ง “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ดันไปเชื่อคำพูดเหลวไหลของคนสติไม่ดีอย่างเธอ”