เจียงเสี่ยวสุ่ยประคองข้าวราดหมูสามชั้นตุ๋นไว้ในมือ ท่าทางของเจียงหมิงจู๋ไม่ทำให้เธอสะทกสะท้านแม้แต่น้อย
อาหารบนโต๊ะถูกเจียงเหยียนพ่นน้ำลายใส่ไปทั่วแล้ว เจียงหมิงจู๋จะโปรยขี้เถ้าเพิ่มลงไปอีกก็ไม่มีความหมาย
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวสุ่ยไม่มีปฏิกิริยา เจียงหมิงจู๋ก็คิดว่าอีกฝ่ายกลัว จึงส่งเสียงฮึอย่างลำพองใจ “พี่สาว จำไว้ให้ดีนะ ในบ้านหลังนี้ ฉันอยากให้เธอใช้ชีวิตแบบไหน เธอก็ต้องใช้ชีวิตแบบนั้น เข้าใจไหม?”
เธอก้มตัวโน้มเข้ามาใกล้ น้ำเสียงแหบพร่า ราวกับงูพิษที่กำลังแลบลิ้น
“อย่าคิดว่าแค่พี่รองย้ายห้องเธอไปไว้ชั้นสาม แล้วเธอจะสวมรอยเป็นคุณหนูได้ ดูสถานะตัวเองให้ดี คุณหนูตระกูลเจียงคือฉัน ส่วนเธอไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น”
“พี่สาว ทำไมไม่พูดล่ะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?” เจียงหมิงจู๋เอ่ยเสียงเย็น “ตอนอยู่ข้างนอก เธอพูดเก่งไม่ใช่หรือไง? ทำฉันขายหน้า แถมยังโดนคนอื่นตบอีก เธอคงดูเรื่องสนุกได้เต็มที่เลยสินะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยกลืนหมูสามชั้นคำสุดท้ายลงไป จึงค่อยวางตะเกียบ ดันชามข้าวตรงหน้าออก แล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย
เธอมีรูปร่างหน้าตาน่ารัก ดวงตาทรงเมล็ดซิ่ง ริมฝีปากอวบอิ่ม หางตาตกเล็กน้อย ชะตาชีวิตไร้ทรัพย์ ต้องพึ่งพิงผู้แข็งแกร่งเพื่อเอาตัวรอด
ตำแหน่งบิดามารดาในดวงชะตาเต็มเปี่ยม พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่พ่ออารมณ์ร้อน ส่วนแม่เห็นแก่ตัว ทั้งคู่มีจิตใจไม่เที่ยงธรรมและเป็นภัยต่อบุตร
จากโหงวเฮ้งของเจียงหมิงจู๋ ดูเหมือนอีกไม่นานเธอจะได้พบพ่อแม่แท้ ๆ อีกทั้งยังมีลางว่าจะสูญเสียทรัพย์สิน
“มองฉันทำไม ปากเก่งนักไม่ใช่หรือไง? ทำไมไม่พูดล่ะ!”
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าวว่า “อีกไม่นานแม่ของเธอจะมาหา แม่ติดหนี้พนันอยู่สองสิบล้าน หนี้ก้อนนี้จะทำให้เธอต้องมาขอเงินจากเธอ”