“ฉันไม่ได้เอาไป!” หยางซูแสดงสีหน้าโกรธจัด
เสิ่นเฟยเฟยตะโกนว่า “พวกเธอยังไม่รีบมาช่วยจับเธอไว้อีก เอาสร้อยคอของฉันคืนมา!”
หยางซูลุกขึ้นแล้วออกวิ่งทันที
“หยุดนะ!”
เด็กสาวหลายคนกรูเข้าไปกดเธอไว้กับต้นไม้ คนหนึ่งดึงเสื้อผ้า อีกคนถอดสร้อยคอ
“ปล่อยฉันนะ อย่ามายุ่งกับเครื่องรางของฉัน! นี่เป็นของฉัน พวกเธอต้องเสียใจแน่!” หยางซูดิ้นรนสุดแรง เมื่อเห็นเครื่องรางกำลังจะถูกแย่งไป เธอก็กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง “อ๊าาาาาา—”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแทบเสียสติ ทำให้หลายคนหันมามองทางนี้
เด็กสาวหลายคนตกใจจนชะงัก “จะกรี๊ดอะไรนักหนา เป็นบ้าไปแล้วหรือไง”
“คงบ้าไปแล้วมั้ง เก็บกดมานานจนเป็นโรคประสาท”
“อย่าให้ยามมาเห็นเลย หรือว่าเราเรียกหมอประจำโรงเรียนดี?”
ปกติหยางซูเป็นคนขี้กลัว ไม่ค่อยพูด ไม่ว่าเสิ่นเฟยเฟยจะรังแกอย่างไรก็ไม่เคยกล้าต่อต้าน
ทั้งตอนนอนที่ถูกสาดน้ำใส่ผ้าห่ม ตอนอาบน้ำที่มีคนปิดเครื่องทำน้ำอุ่น หรือแม้แต่ตอนที่หมายเลขโทรศัพท์ของเธอถูกทำเป็นโฆษณาลามกแล้วนำไปแปะทั่วมหาวิทยาลัย
ทุกครั้งหยางซูไม่เคยตอบโต้ ได้แต่กล้ำกลืนความอัปยศเหมือนคนที่ยอมให้ใครรังแก
ตอนนี้ก็แค่แย่งสร้อยคอไปดู ไม่ได้คิดจะเอาไปเสียหน่อย ดูสิว่าทำเอาตกใจขนาดไหน
เสิ่นเฟยเฟยกำสร้อยคอไว้แล้วมองดู มันเป็นสร้อยโลหะผสม ดูก็รู้ว่าเป็นของราคาถูกจากแผงลอย จี้เป็นแผ่นหนังที่วาดสัญลักษณ์ประหลาดซึ่งไม่รู้จักเอาไว้
แผ่นหนังนั้นดำคล้ำ เธอรู้สึกว่ามันเหนียวเหนอะหนะเมื่อสัมผัส