“คุณหนูเจียง ต้องรบกวนคุณแล้ว” เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋า “นี่เจออยู่บนโต๊ะหนังสือของหย่าฉิง วางอยู่บนโต๊ะและเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง”
นี่คือจดหมายรักสารภาพความในใจ
กระดาษจดหมายสีชมพูหวานแหวว แต่งลวดลายแบบโบราณ ลายมือกลมมนและมีขนาดสม่ำเสมอ ดูออกว่าเจ้าของลายมือเป็นคนเก็บตัว อ่อนไหว และขี้ขลาด
เจ้าของจดหมายรักอายุยังไม่มาก ในข้อความยังแทรกสีหน้าแบบการ์ตูนไว้ด้วย ดูมีชีวิตชีวาและสงบนิ่ง
จากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่ง
ข้อความทุกบรรทัดบรรยายถึงความชื่นชมและเลื่อมใสที่เธอมีต่อเซียวหย่าฉิง
เธอบอกว่าเซียวหย่าฉิงเป็นแสงสว่างในชีวิตของเธอ ทุกครั้งที่คิดจะยอมแพ้ต่อชีวิตและอนาคต เซียวหย่าฉิงก็เป็นคนฉุดเธอขึ้นมา เป็นดั่งเทพเจ้าในโลกของเธอ
เรื่องนี้พอเข้าใจได้
เซียวหย่าฉิงแต่งตัวเป็นกลาง ๆ บุคลิกเปิดเผยและเด็ดขาด การที่เธอจะดึงดูดใจเด็กผู้หญิงด้วยกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เซียวหนานซานกล่าวว่า “เช้านี้พี่เลี้ยงทำอาหารเช้าเสร็จแล้วก็พบว่าหย่าฉิงไม่อยู่ในห้อง พ่อบ้านคิดว่าหย่าฉิงออกไปเรียนก่อนเวลา เลยไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งช่วงบ่ายทางมหาวิทยาลัยโทรมาบอกว่าเธอไม่ได้ไปเรียนทั้งวัน เขาถึงรู้ว่าเธอหายตัวไป แล้วรีบติดต่อผม”
“โทรศัพท์ของหย่าฉิงอยู่ในห้องนอน บัตรประชาชนกับบัตรนักศึกษาก็อยู่ที่บ้าน ถ้าเธอออกไปข้างนอก อย่างน้อยก็คงไม่ทิ้งโทรศัพท์ไว้หรอก”
ฟู่หมิงหยวนถามว่า “ไปหาตามสถานที่ที่เธอไปบ่อยหรือยัง? ได้ตรวจสอบไหมว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง”
เซียวหนานซานพยักหน้า “หาแล้ว ทั้งโรงพยาบาล ห้องสมุด ร้านกาแฟที่เธอไปบ่อย รวมถึงเพื่อนสนิทสองสามคนก็ถามหมดแล้ว วันนี้ไม่มีใครเห็นเธอเลย”