คนขับรถขับรถปอร์เช่มาจอดตรงหน้าเซียวหย่าฉิง ก่อนเอ่ยว่า “คุณหนูเซียว เชิญครับ”
แม่หยางจำป้ายทะเบียนไม่ได้ แต่เคยเห็นฉากแบบนี้ในโทรทัศน์ จึงพูดอย่างดูแคลนว่า “คิดว่าตัวเองกำลังถ่ายละครสั้นอยู่หรือไง หาแค่พนักงานรักษาความปลอดภัยมาหลอกฉัน”
เซียวหย่าฉิงไม่เสียเวลาพูดกับเธอมากนัก เธอกวักมือเรียกพนักงานต้อนรับแล้วบอกว่า “รบกวนฝ่ายธุรการจัดทำสัญญาจ้างให้คุณหยางซูหน่อยค่ะ กำหนดเงินเดือนปีละห้าแสนหยวนไว้ก่อน ขอแค่เธอเรียนจบและได้ใบปริญญา ก็เข้าทำงานที่ตระกูลเซียวได้เลย”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”
แม่หยางยังคงสงสัยอยู่เต็มอก แต่เมื่อเห็นเซียวหย่าฉิงเพียงกวักมือเรียก พนักงานต้อนรับของอาคารหลังนี้ก็รีบเข้ามาหา เธอจึงเชื่อไปแล้วครึ่งหนึ่ง
พนักงานต้อนรับสาวแต่งตัวดูดี ดูก็รู้ว่าเป็นพนักงานบริษัทใหญ่ ถ้าเซียวหย่าฉิงไม่มีอำนาจอยู่บ้าง จะสั่งให้คนอื่นทำตามได้อย่างไร
ไม่นานนัก พนักงานต้อนรับก็ถือซองเอกสารออกมา “คุณหนูเซียว ของที่ต้องการค่ะ”
เซียวหย่าฉิงเปิดเอกสารให้แม่หยางดู โดยชี้ให้ดูชื่อกับเงินเดือนเป็นพิเศษ
แม่หยางถามอย่างไม่อยากเชื่อ “ที่พูดมานี่เป็นเรื่องจริงหรือ”
“แน่นอนค่ะ แต่มีเงื่อนไขว่าเธอต้องเรียนจบและได้ใบปริญญาก่อน หลังจากเข้าทำงานแล้วก็ต้องพัฒนาวุฒิการศึกษาต่อด้วย ไม่อย่างนั้น...” เธอแสร้งทำท่าจะเก็บสัญญากลับ
แม่หยางข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วจงใจทำท่าไม่ใส่ใจ “พอแล้ว ฉันจะให้เธอเรียนจนจบแน่นอน เธอก็ต้องรักษาคำพูด ให้หล่อนเข้าทำงานที่บริษัทของพวกเธอหลังเรียนจบด้วย”
เซียวหย่าฉิงตอบว่า “แน่นอนค่ะ”