วินาทีต่อมา เจียงเสี่ยวสุ่ยยกเท้าถีบ ศาสตราจารย์หลี่ก็ลอยละลิ่วออกไป ข้ามกองสมบัติที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ก่อนจะร่วงลงตรงหน้าประตู
เขารู้สึกเหมือนแผ่นหลังแทบจะแหลกเป็นเสี่ยง ๆ ร่างชราที่มีแต่กระดูกของเขาทนแรงกระแทกขนาดนี้ไม่ไหวจริง ๆ
แต่ตอนนั้นเขาไม่มีเวลาสนใจความเจ็บที่แผ่นหลัง รีบลุกขึ้นแล้วเดินกะเผลกออกไป ส่องดูกระจกทองแดงโบราณในโถงใหญ่ บนลำคอมีรอยเลือดขีดหนึ่ง โชคดีที่บาดแผลไม่ลึก แค่ถลอกผิวหนังชั้นนอกเท่านั้น
แม้จะมีเลือดออก แต่แผลก็ไม่ได้ลึกถึงชั้นหนังแท้ และไม่ได้โดนเส้นเลือดแดง
เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
พอมองอีกครั้ง บริเวณรอบ ๆ กลับว่างเปล่า ชายที่นั่งดื่มชาอยู่ตรงนี้เมื่อครู่หายไปแล้ว
คุณฟู่ที่เดิมเดินตามพวกเขาอยู่ด้านหลังก็หายไปเช่นกัน
เขาหันกลับไป แต่ทางที่เดินมามีเพียงความมืดมิด ทางเดินหายไปแล้ว!
ศาสตราจารย์หลี่ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
ภายในโถงใหญ่ที่กว้างขวาง รอบด้านมืดสนิท มีเพียงกระจกทองแดงที่เปล่งแสงเรืองรอง
บนกระจกโบราณสะท้อนใบหน้าตื่นตระหนกของเขา จุดดำจุดหนึ่งกำลังเคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้ พร้อมเสียงหึ่ง ๆ
เมื่อมันมาถึงตรงหน้า เขาถึงได้เห็นว่าเป็นกระบี่คมเล่มหนึ่ง
ศาสตราจารย์หลี่รีบหลบไปด้านข้าง พอหันกลับมา รอบตัวก็ไม่มีอะไรสักอย่าง ทุกอย่างเมื่อครู่ราวกับเป็นภาพลวงตา
เขาหันกลับไปมองกระจกโบราณอีกครั้ง
ทันใดนั้น คมกระบี่ก็แทงทะลุออกมาจากกระจก
พุ่งตรงใส่หว่างคิ้ว
“อ๊าก—”
เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของศาสตราจารย์หลี่ดังก้องไปทั่วโถง
ทุกคนเห็นศาสตราจารย์หลี่วิ่งไปยังกระจกโบราณราวกับคนเสียสติ ก่อนจะคล้ายถูกบางอย่างทำให้ตกใจ แล้วล้มลงอย่างหวาดผวาและคลานหนีไปด้านข้าง