เล็บที่จิกเธอแทบฝังลงไปในเนื้อ เจี่ยนหันกลับไปด้วยความตื่นตระหนก ก็เห็นมารดาอ้าปากกว้างอย่างเจ็บปวด จ้องเธอเขม็ง
ปากนั้นราวกับหลุมดำที่กำลังจะดูดเธอเข้าไป
เธอยิ่งหวาดกลัว จึงค่อย ๆ แกะนิ้วมือของมารดาออกทีละนิ้ว ก่อนจะล้มก้นกระแทกพื้น
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าวว่า “ฉันมีวิธียืดการทำงานของร่างกายเธอ ให้เธอมีชีวิตอยู่ในร่างนี้ต่อไปได้ ส่วนจะอยู่ได้นานแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา อาจสิบปี หรือยี่สิบปีก็ได้”
“บางทีอาจถึงร้อยปีก็ได้เหมือนกัน”
แคโรลีนเลิกคิ้ว “คุณมีเงื่อนไขอะไร?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าวว่า “ร่างกายของเธอประกอบขึ้นจากชีวิตคนมากมาย มีความแค้นของผู้อื่นเกาะติดอยู่ คอยต่อต้านวิญญาณของเธอตลอดเวลา วิญญาณของเธอจึงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนักอยู่ทุกขณะ มีเพียงเมื่อร่างกายตายแล้วเท่านั้น ถึงจะหลุดพ้นได้”
“ถ้ากินยาของฉันเข้าไป ร่างกายของเธอจะยังมีชีวิตอยู่ แต่วิญญาณจะถูกขังอยู่ข้างในตลอดไป และต้องทนทุกข์ทรมาน”
เจี่ยนร้องว่า “คุณพูดเหลวไหล พี่ชาย เธอเป็นคนหลอกลวง อย่าไปฟังเธอ!”
หญิงบนเตียงคว้าเสาเตียงไว้แน่น เขย่ามันไปมา ราวกับได้ยินเรื่องน่าสะพรึงกลัวเข้า
เจียงเสี่ยวสุ่ยเอ่ยว่า “เงื่อนไขของฉันแน่นอนว่าคือให้พวกคุณดูแลเธอให้ดี ปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ไปนาน ๆ เพื่อชดใช้บาปที่ก่อไว้”
หญิงบนเตียงยิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นทุกที แม้ในปากจะไม่มีฟันเหลือสักซี่ แต่ก็ยังอ้าปากกว้างเหมือนสัตว์ร้าย เผยให้เห็นลำคอสีดำ
เจี่ยนตกใจจนเป็นลมไป
แคโรลีนไม่ใส่ใจเลยสักนิด ความกังวลบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจริงใจ “แน่นอน ขอแค่แม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ดีใจมากแล้ว”