ร้านกาแฟในสนามบินถูกล้อมไว้ด้วยบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่ง
ชายผมทองตาสีฟ้านั่งอยู่ริมหน้าต่างภายในร้าน กำลังคนกาแฟอย่างสง่างาม
เมื่อเห็นปืนที่เหน็บอยู่ตรงเอวของบอดี้การ์ด เจียงหมิงจู๋ก็รู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย
เธอไม่เคยเห็นภาพแบบนี้ในประเทศมาก่อน
เดิมทีฉือโยวโยวผ่านจุดตรวจความปลอดภัยและกำลังจะขึ้นเครื่องอยู่แล้ว แต่พอเห็นเจียงหมิงจู๋ถูกชาวต่างชาติหลายคนขวางไว้ เธอก็เดินตามมา คิดว่าอาจจะได้เจอเรื่องน่าขันอีกสักเรื่อง
ตอนนี้กลับรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว
อยากหนีก็หนีไม่ทัน
“จูจู เธอเข้าไปเองเถอะ ฉันจะรออยู่ข้างนอก” ฉือโยวโยวนั่งตรงประตูทางเข้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงว่าตัวเองไม่มีพิษภัย กลัวเหลือเกินว่าคนกลุ่มนี้จะลั่นไกขึ้นมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ยิ่งอยู่ใกล้ประตูเท่าไรก็ยิ่งมีโอกาสหนีได้มากขึ้น
เจียงหมิงจู๋เดินเข้าไปคนเดียว ตรงไปหาชายที่ถูกคนรายล้อมราวกับเป็นดาวเด่น
“คุณหนูเจียงหรือครับ?”
สายตาจับผิดของชายคนนั้นจับจ้องใบหน้าของเธอ
หญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลม หางตาชี้ลงเล็กน้อย และริมฝีปากอวบอิ่ม ในมุมมองของแคโรลีน เธอดูเหมือนแป้งขนมปังที่ฟูขึ้นมา ทั้งเหลืองทั้งพอง
เมื่อเทียบกับเจียงเสี่ยวสุ่ยแล้ว คนหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกคนอยู่บนดิน
“คุณคือ...” เจียงหมิงจู๋จัดปอยผมข้างแก้ม เผยใบหน้าด้านซ้ายที่ดูดีกว่าออกมาเล็กน้อย เธอแอบเสียดายที่ไม่ได้ทำผมก่อนรีบมาขึ้นเครื่อง
เธอเดาว่าคนตรงหน้าอาจเป็นมหาเศรษฐีจากต่างประเทศ หรือไม่ก็เจ้าพ่อแห่งวงการแฟชั่นที่ถูกผลงานของเธอสะดุดตา จึงอยากคุยเรื่องร่วมงาน
ไม่อย่างนั้นคงไม่เจาะจงเรียกเธอมาที่นี่