เสียงกรีดร้องของเจี้ยนดังก้องไปทั่วคฤหาสน์อันมืดสลัว เพียงพริบตาเดียว แสงไฟก็สว่างไสวไปทั่วทั้งหลัง
เหตุเกิดขึ้นบริเวณห้องนอนชั้นสอง วันนี้นายท่านพาแขกคนสำคัญกลับมาด้วย และให้พักอยู่ที่ชั้นสอง
บอดี้การ์ดเปิดไฟผนัง ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามา “คุณหนูเจี้ยน เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ประตูห้องเปิดอ้ากว้าง เจี้ยนชี้เข้าไปด้านในด้วยสีหน้าตื่นกลัว “สัตว์ประหลาด! ข้างในมีสัตว์ประหลาด!”
พูดจบ เธอก็ปิดประตูแล้วหลบไปอยู่หลังบอดี้การ์ด
บอดี้การ์ดไม่กล้าเข้าไป ได้แต่ปลอบเธอ “คุณหนูคงตาฝาดแล้วครับ ข้างในจะมีสัตว์ประหลาดได้ยังไง อย่ารบกวนแขกคนสำคัญเลย ผมจะพาคุณหนูกลับไปก่อนนะครับ”
หากไปรบกวนคุณผู้หญิงที่อยู่ข้างในเข้า ถ้านายท่านเอาเรื่องขึ้นมา คุณหนูเจี้ยนคงไม่ถูกลงโทษก็จริง แต่เขาหนีไม่พ้นแน่
ไม่เพียงตกงาน ยังอาจถูกซ้อมจนสะบักสะบอมอีกด้วย
บอดี้การ์ดยกมือปิดปากเจี้ยน เตรียมพาเธอออกไป
เจี้ยนกัดมือเขาเต็มแรง “ฉันบอกแล้วไงว่าข้างในมีสัตว์ประหลาด! ไม่ไปจับสัตว์ประหลาด แต่มาจับฉันทำไม!”
บอดี้การ์ดกล่าว “คุณหนูคงตาฝาดแล้วครับ คุณเจียงจะเป็นสัตว์ประหลาดได้ยังไง”
เวลานั้นเอง แคโรลีนพาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าเคร่งขรึม “เกิดอะไรขึ้น?”
ใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าของเขาซีดขาว เครื่องหน้าคมชัด ราวกับแวมไพร์ที่เพิ่งเดินออกมาจากสุสานมืด
บอดี้การ์ดรีบอธิบาย “เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ คุณหนูเจี้ยนต้องการเข้าไปพบคุณเจียง”
เจี้ยนสะบัดหลุดจากบอดี้การ์ด ก่อนจะโผเข้าหาแคโรลีน “พี่คะ เขาทำร้ายหนู ข่วนจนหน้าเจ็บไปหมดเลย!”
แคโรลีนลูบรอยนิ้วแดงบนคางของเธออย่างห่วงใย ก่อนจะพูดเสียงอ่อนโยน “ไปทายาสิ พี่จะจัดการให้เอง”