เยว่เหยาขยับมือยิ้มตาหยี
เต่าวิญญาณกรีดร้องอยู่ในทะเลสำนึกของเจียงเสี่ยวสุ่ยว่า “เธอบอกว่าอยากนอนกับคุณ อ๊ากกก หน้าด้านจริง ๆ นกโง่ รีบไล่ไปให้พ้น ยิ่งไปไกลเท่าไรก็ยิ่งดี!”
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบว่า “ไม่ได้นะคะ สามีฉันจะโกรธเอา”
เยว่เหยาพองแก้มอย่างไม่พอใจนัก ก่อนชี้ขึ้นไปชั้นบนแล้วทำท่าบอกให้วางใจ
เต่าวิญญาณโวยวายว่า “เธอบอกว่าสามีคุณอนุญาตแล้ว อนุญาตบ้าบออะไร! ไสหัวไป ๆ ๆ!”
เจียงเสี่ยวสุ่ยปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่ไยดี
ด้านนอก เยว่เหยามีสีหน้าหม่นหมอง เธอโบกมือบอกว่าไม่เป็นไรภายใต้สายตาห่วงใยของพี่เลี้ยง
พี่เลี้ยงรู้สึกสงสารเธอ คุณหนูรองใจดีขนาดนี้ แต่ยังถูกคุณหนูเจียงปฏิเสธอีก ช่างใจร้ายเหลือเกิน
“คุณหนูเหยาเหยา คุณหนูเจียงอาจจะแค่กลัวคนแปลกหน้า อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ”
ภายในห้อง
เต่าวิญญาณกระโดดออกมาจากแขนเสื้อด้วยความโมโห แล้วเตะประตูห้องอย่างแรงอยู่หลายครั้ง
ปากเต่าจิ๋วพ่นน้ำลายกระเด็น ดูท่าทางคงด่าหยาบคายไม่น้อย
“ยัยแก่ตายซาก นกกระจอกแก่ กล้าคิดหมายปองนายท่านของฉันหรือ! ไม่เจียมตัวเสียเลย! อ๊ากกกก! ท่านปู่เต่าจะนั่งทับให้ตายไปเลย!”
เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่สนใจมัน แล้วถามฟู่เหยียนว่า “มาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?”
ฟู่เหยียนยืนอย่างประหม่าอยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวสุ่ย ก่อนพยักหน้า
“เป็นอะไรไป?”
ฟู่เหยียนถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วอ้าปากคายขนมออกมาเป็นกองพะเนิน มีทั้งเค้ก ไก่ย่าง ช็อกโกแลต คุกกี้ ตีนไก่ และขนมแผ่นรสเผ็ด กองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ แทบจะสูงเท่าตัวเธออยู่แล้ว
ฟู่เหยียนบิดชายเสื้อ น้ำเสียงประจบเอาใจเล็กน้อย “ให้พี่สาวกินค่ะ อร่อยมากเลย!”
เต่าวิญญาณกำลังด่าคนอย่างเมามัน จู่ ๆ กองขนมก็หล่นทับหัวมัน