“ไม่ได้หรอก” เซียวหย่าฉิงหัวเราะ “พี่ชายฉันทั้งปีแทบไม่กลับบ้าน ถ้าได้เป็นภรรยาเขาคงซวยไปแปดชาติ เรื่องซวย ๆ แบบนี้จะให้หยางซูเจอไม่ได้เด็ดขาด”
“หยางซู กลับมาแล้วเหรอ?” เพื่อนร่วมห้องมองเธอพลางยิ้ม
เสิ่นเฟยเฟยมองค้อนเธอ ก่อนจะถือแท็บเล็ตขึ้นเตียง
เซียวหย่าฉิงถามว่า “นักศึกษาหยาง ไปวิ่งตอนกลางคืนมาหรือเปล่า เหงื่อท่วมเลย คนบนลู่วิ่งเยอะไหม?”
หยางซูจับชายเสื้อแน่น “ฉะ...ฉันไม่ได้ไป”
“อย่างนั้นเหรอ” เซียวหย่าฉิงไม่ได้ใส่ใจ เพื่อนร่วมห้องพูดขึ้นว่า “วันนี้ฉันเดินผ่านสนาม คนเยอะทีเดียว หลังมื้อเย็นมีแต่คู่รักทั้งนั้น”
หยางซูแทรกบทสนทนาไม่เข้า
เซียวหย่าฉิงยุ่งมาก วันถัดมาก็ลางานไปเสียแล้ว กว่าเธอจะกลับมาโรงเรียนอีกครั้งก็ผ่านไปหนึ่งเดือน
ในที่สุดหยางซูก็ได้พบเธอที่หอพัก
เธอยื่นเงิน 500 หยวนที่ประหยัดอดออมตลอดเดือน รวมกับเงินที่เก็บได้จากการทำงานจิปาถะในโรงอาหารให้เซียวหย่าฉิง “เงินนี่คุณเก็บไว้ก่อนนะ ที่เหลือฉันจะค่อย ๆ ใช้คืน”
เซียวหย่าฉิงขมวดคิ้ว “เงินอะไร?”
หยางซูตอบว่า “เงินสองแสนที่คุณช่วยใช้คืนแทนฉัน ฉันจะคืนให้คุณ”
เซียวหย่าฉิงหลุดหัวเราะ “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเสิ่นเฟยเฟยไม่เอาเงินแล้ว เธอไปขอบคุณเขาก็พอ ถ้ารู้สึกติดค้างจริง ๆ ก็เอาไปคืนเขาสิ เอามาให้ฉันทำไม เธอไม่ได้ติดค้างฉันสักหน่อย”
หยางซูยืนนิ่งงันเมื่อถูกปฏิเสธ
ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร
เซียวหย่าฉิงพูดว่า “ทำไมถึงทำหน้าเหมือนลูกเป็ดอีกแล้ว ตกใจทีไรก็แข็งทื่อทุกที” เธอโอบไหล่หยางซูไว้ “ฟังฉันนะ เรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ลืมมันไปจากหัวได้เลย อย่าไปหาเสิ่นเฟยเฟยอีก เก็บเงินไว้ใช้เถอะ ถ้ายังรู้สึกติดค้างจริง ๆ ก็ตั้งใจเรียนให้ดี ฉันไม่อยู่มหาวิทยาลัย เธอให้ฉันยืมสมุดจดหน่อยก็แล้วกัน”