“ทำไม...ทำไมเธอถึงชอบฉัน”
เสียงของหยางซูเบาลงเรื่อย ๆ
เสียงหัวเราะใสกังวานของเซียนดังสะท้อนอยู่ในความฝัน จนกระทั่งหยางซูลืมตาตื่น คำพูดของเซียนยังคงประทับลึกอยู่ในใจ
ขอเพียงเธอเขียนดวงชะตาแปดอักษรของเซียวหย่าฉิงลงบนเครื่องรางคุ้มครอง แล้วทำหุ่นกระดาษ 4 ตัวกับเกี้ยวดอกไม้กระดาษ 1 หลังในห้อง เขียนชื่อเซียวหย่าฉิงกับหยางซูไว้ในเกี้ยวดอกไม้กระดาษ จากนั้นเผาเกี้ยวกับหุ่นกระดาษตอนเที่ยงคืน
เซียวหย่าฉิงก็จะถูกขังอยู่ในเครื่องรางคุ้มครอง จนผ่านไป 3 วัน เคราะห์กรรมของเซียวหย่าฉิงก็จะผ่านพ้นไป แล้วเธอจะปลอดภัยตลอดกาล
หยางซูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จึงไม่ได้ใส่ใจนัก
นับตั้งแต่ได้พบเซียวหย่าฉิงที่ร้านอาหารจานด่วน ใบหน้าของอีกฝ่ายก็วนเวียนอยู่ในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
ทั้งตอนเรียนและตอนทำงานพิเศษ เธอมักเผลอมองหาเงาของอีกฝ่ายรอบตัว
เธอเริ่มใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเอง ลองซื้อเครื่องสำอางลดราคามาใช้ดูสักแท่ง
สีของมันหม่นไปหน่อย พอยิ้มแล้วฟันเธอก็ดูเหลือง แต่ก็ยังช่วยให้ผิวดูสว่างขึ้น อย่างน้อยก็ดีกว่าสีริมฝีปากซีดเซียวเหมือนแต่ก่อน
เธอจินตนาการว่าอาจได้พบเซียวหย่าฉิงอีกครั้งที่ร้านอาหารซึ่งเธอทำงานอยู่ หรือไม่อีกฝ่ายก็อาจเป็นฝ่ายมาหาเธอเอง
เธอทำงานล่วงเวลาจนดึกทุกวัน เฝ้ารอว่าจะได้พบกันโดยบังเอิญในยามดึกสักครั้ง เหมือนเรื่องราวในรายการร้านอาหารยามดึก ที่ใช้ไออุ่นจากอาหารปัดเป่าความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน
เธออยากพิสูจน์ว่าตัวเองแตกต่างสำหรับเซียวหย่าฉิง