เรื่องกรรมสิทธิ์ในโบราณวัตถุเหล่านี้ ทางสถาบันได้ประชุมหารือกันมาหลายครั้งแล้ว
ก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดเรื่องทำนองเดียวกัน
มีชาวนาเคยขุดพบสมบัติประจำชาติในที่ดินของตน แล้วบริจาคให้พิพิธภัณฑ์ ทางพิพิธภัณฑ์ก็จะมอบเงินรางวัลในนามของประเทศ
เนื้อหาที่หารือกันในการประชุมวนเวียนอยู่กับสองประเด็นหลัก ประเด็นหนึ่งคือโบราณวัตถุเหล่านี้เป็นของแท้หรือไม่ อีกประเด็นคือ เนื่องจากฟู่หมิงหยวนมีสถานะพิเศษ หากรับสิ่งของเหล่านี้เป็นสมบัติของรัฐแล้วควรชดเชยอย่างไร
โยวเหวินหลงไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมประชุม เขาตามอาจารย์สิงมาคอยรินน้ำชาและยกน้ำให้เท่านั้น
หลังได้ยินบรรดาอาจารย์วางแผนกัน เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้อาจไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกเขาคิด
นี่คือสินเดิมของคุณเจียง เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเธอ จัดเป็นของสะสมและเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล
เหล่าอาจารย์คิดว่า ต่อให้สิ่งของเหล่านี้เป็นของสะสม แต่ก็ไม่เคยหลุดออกสู่ตลาด ใครจะรับประกันได้ว่าไม่ได้ขุดมาจากสุสาน
หากขุดมาจากสุสาน ก็สมควรต้องรับเป็นสมบัติของรัฐ
คุณฟู่คนนี้ดูท่าทางเข้าถึงยาก เขาคิดว่าเหล่าอาจารย์คงไม่ได้ประโยชน์อะไรกลับไปแน่
ฟู่หมิงหยวนกล่าวว่า “สิ่งที่ทุกท่านอยากชมนั้นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของภรรยาผม ของมีค่ามาก ไม่สะดวกให้คนหลายคนเข้าชม เราจะยกเว้นให้เชิญอาจารย์เข้าไปได้หนึ่งท่าน ทุกท่านอยากตามเราไปดู ใครดีครับ?”
ทุกคนต่างอึ้งงัน
พวกเขาราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่หน้า
ฟู่หมิงหยวนตีกรอบเรื่องนี้ไว้ชัดเจนว่า สิ่งของเป็นของเจียงเสี่ยวสุ่ย และพวกเขาไม่มีเจตนาจะบริจาค
อาจารย์เจียงยิ้มกล่าวว่า “เรื่องนี้สำคัญมาก พวกเรากังวลว่าคนคนเดียวจะตรวจสอบคลาดเคลื่อน วันนี้จึงเชิญศาสตราจารย์หลายท่านมาเป็นพิเศษ เพื่อร่วมกันพิจารณา ศาสตราจารย์เหล่านี้เป็นตัวแทนของวงการวิจัยระดับแนวหน้าของประเทศ รับรองว่าจะไม่ผิดพลาดแน่นอน”