ประตูห้องหนังสือปิดไม่สนิท ตอนโจวจี้ถือแก้วนมเข้าไป ก็เห็นซินจื้อเหยาฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงาน
คืนนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย พอกลับมาอาบน้ำเสร็จ เธอก็รีบเข้าห้องหนังสือทันที ดูออกเลยว่าเป็นนักเรียนที่ขยันเอามาก ๆ
แต่สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหว หลับไปจนได้
แสงไฟสลัวอาบไล้พวงแก้มของเธอ ผิวขาวเนียนดูบอบบางนุ่มนวล ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ ลงมา
โจวจี้ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางแก้วนมลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วโน้มตัวอุ้มเธอขึ้นมา
เธอตัวเบามาก ราวกับแทบไม่มีน้ำหนัก โจวจี้อุ้มเธอไปที่ห้องนอนได้อย่างสบาย ๆ
“ศาสตราจารย์โจว”
เสียงหวานนุ่มดังขึ้นจากในอ้อมแขนอย่างกะทันหัน
โจวจี้ก้มตามอง เห็นหญิงสาวในอ้อมแขนลืมตาขึ้นมองเขาด้วยแววตางัวเงีย
“ผมปลุกคุณหรือเปล่า” โจวจี้ถามเสียงเบา
ซินจื้อเหยาไม่พูดอะไร เพียงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วขยับหาท่าที่สบายกว่าในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะหลับต่อ
เธอพึ่งพาเขาอย่างเต็มที่
“……”
เธอยังไม่ตื่นเลยสักนิด
เธอขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา แก้มแนบกับลำคอ ลมหายใจแผ่วเบาปัดผ่านผิวเขาราวกับขนนก
กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก
ร่างกายของโจวจี้เกร็งขึ้นเล็กน้อย ความร้อนพลันแผ่ซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ระยะทางกลับห้องดูราวกับยืดยาวขึ้น พอถึงห้องและยืนอยู่ข้างเตียง โจวจี้กลับรู้สึกไม่อยากวางเธอลงเสียแล้ว
คนในอ้อมแขนขยับตัวขึ้นมากะทันหัน โจวจี้ได้สติ โน้มตัววางเธอลงบนเตียง
หญิงสาวพึมพำเสียงเบา ร่างบอบบางขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียง
ท่านอนของเธอเหมือนทารกในครรภ์มารดา ดูขาดความรู้สึกปลอดภัย