ซินจื้อเหยานึกถึงสายโทรศัพท์ที่เขาโทรออกตรงหน้าสถานีตำรวจ
แสดงว่าตอนนั้นเขากำลังเรียกคนมาช่วย แถมคนที่เรียกมายังเป็นผู้กำกับสถานีตำรวจอีกเหรอเนี่ย???
โลกใบนี้ช่างเหนือจริงเหลือเกิน ความเข้าใจของซินจื้อเหยาถูกพลิกไปพลิกมาไม่หยุด
ผู้กำกับหลินมีรัศมีน่าเกรงขามโดยไม่ต้องขึ้นเสียง ดวงตาเปี่ยมอำนาจกวาดมองตำรวจที่ยืนอยู่ “เกิดอะไรขึ้น!”
ตำรวจนึกไม่ถึงว่าผู้กำกับหลินจะมาเพราะศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยคนนี้ ถึงกับเกือบกัดลิ้นตัวเอง
ให้ตายสิ ตอนแรกนึกว่าเขาทำตัวกร่างเพราะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ที่ไหนได้ เป็นเพราะมีคนหนุนหลังใหญ่ขนาดนี้นี่เอง
“ผู้กำกับครับ ฟังผมก่อน เรื่องคือศาสตราจารย์ท่านนี้มีเรื่องกระทบกระทั่งทางร่างกายกับคนอื่นนิดหน่อย ผม...พวกเรากำลังไกล่เกลี่ยอยู่ครับ”
ตำรวจไม่มีท่าทีหงุดหงิดแบบเมื่อครู่อีกแล้ว ตอนนี้นอบน้อมเสียจนผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ
จางฮงเหวินกับหลี่เฮิงเองก็ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าฉากหลังของโจวจี้จะใหญ่โตขนาดนี้ ต่างพากันอ้าปากค้าง พูดไม่ออก
“เสี่ยวโจว” ผู้กำกับหลินมองโจวจี้แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน “คุณอยากให้จัดการเรื่องนี้ยังไง?”
ฟังคำถามนี้แล้ว ราวกับคนที่ถูกต่อยเป็นเขาเสียเอง
“ผมเป็นคนลงมือเอง ผมยอมรับ ยินดีชดใช้ค่าเสียหาย”
โจวจี้พูดพลางล้วงเงินออกจากกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน หยิบธนบัตรออกมาสองสามใบแล้วโยนลงตรงหน้าจางฮงเหวิน “นี่ 250 หยวน ถือว่าเป็นค่ารักษาพยาบาลของคุณแล้วกัน”