แก้มของซินจื้อเหยาร้อนวูบ หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
“ส่งไปหรือยัง?” เสียงของโจวจี้ดังขึ้นข้างหู
เธอได้สติ รีบเปิดวีแชทของสีซิวเจี๋ย แล้วส่งข้อความไปว่า “สวัสดีค่ะ อีกห้านาทีพวกเราก็ถึงแล้ว”
ใครจะคิดว่าสีซิวเจี๋ยจะตอบกลับมาทันทีว่า “พี่สะใภ้หรือ?”
เขาเห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่า น้ำเสียงแบบนี้ไม่ใช่โจวจี้แน่นอน
ซินจื้อเหยาตกใจกับคำเรียกว่าพี่สะใภ้ อายุยังน้อยนิดเดียวก็กลายเป็นพี่สะใภ้แล้วหรือ?
เธอไม่รู้ว่าควรตอบดีไหม ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโทรศัพท์ของโจวจี้
โจวจี้เหลือบเห็นสีหน้าแปลก ๆ ของซินจื้อเหยาที่จ้องโทรศัพท์อยู่ จึงถามอย่างสงสัยว่า “เขาตอบมาว่าอะไร?”
ซินจื้อเหยาเงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง “เขา...เขาเรียกฉันว่าพี่สะใภ้”
โจวจี้ยิ้ม “ฉันอายุมากกว่าเขาไม่กี่เดือน เรียกแบบนั้นก็ไม่เกินไปหรอก”
นี่ นี่ นี่มันใช่ประเด็นหรือ? ประเด็นคือเธออายุน้อยกว่าเขาตั้งแปดปี เขากล้าเรียก แต่เธอไม่กล้ารับหรอกนะ
โจวจี้ดูออกว่าเธอกระอักกระอ่วน “ไม่เป็นไร เธอไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก ปกติเขาก็พูดจาไม่เป็นเรื่องเป็นราวอยู่แล้ว”
“เขาไม่ใช่หมอเหรอ?”
“หมอที่ไม่เอาจริงเอาจังก็มีเยอะ”
“เขาอยู่แผนกไหนเหรอ?”
“กุมารเวช” โจวจี้เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “อ้อ ต่อไปลูกของเราก็ให้เขาดูแลได้”
ซินจื้อเหยา “???”
สีซิวเจี๋ย “??????”
โจวจี้เห็นซินจื้อเหยาเชื่อจริง ๆ จึงอธิบายว่า “ฉันล้อเล่น”
“……”
บางครั้งมุกตลกที่ศาสตราจารย์โจวปล่อยมากะทันหันก็ชวนหนาวเหน็บอยู่เหมือนกัน