โจวจี้ก้าวยาว ๆ เข้ามาในสถานีตำรวจ เพียงกวาดตามองก็เห็นซินจื้อเหยา
รอบตัวมีผู้คนเดินไปมา ตำรวจกำลังห้ามปรามคนทะเลาะกัน เสียงดังอึกทึก ส่วนเธอนั่งก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง ราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่ติดอยู่ในกรง
โจวจี้รีบเดินเข้าไปหา ซินจื้อเหยาราวกับสัมผัสได้ว่าเขามา จึงเงยหน้าขึ้น
ขอบตาของเธอแดงก่ำ สองมือประสานกันแน่น มองเขาด้วยแววตาเฝ้ารอ
ลูกกระเดือกของโจวจี้ขยับเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “เกิดอะไรขึ้น”
ซินจื้อเหยายังไม่ทันได้พูด ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ภรรยาคุณเข้าใจผิดว่าพนักงานในร้านลวนลามเธอ เลยตามมาถึงสถานีตำรวจ เรื่องนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิดจริง ๆ เจ้าของร้านเห็นว่าเธอยังเป็นนักศึกษา ก็ไม่ติดใจเอาความ แถมยังยินดีจ่ายเงินให้เธอเพิ่มอีกสองร้อยหยวน เรื่องนี้ก็ให้จบกันแค่นี้ คุณพาเธอกลับบ้านไปปลอบใจดี ๆ เถอะ”
ตำรวจพูดด้วยน้ำเสียงประนีประนอม
เขาไม่คิดเลยว่าเด็กสาวคนนี้ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ แต่แต่งงานแล้ว พอสอบถามจึงรู้ว่าสามีของเธอเป็นถึงศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย
เขาสังเกตเห็นผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ก้าวเข้ามา ท่วงท่าการเดินมั่นคง แต่กลับมีราศีบางอย่างที่ไม่เหมือนคนทั่วไป
โชคดีที่เซ็นหนังสือประนีประนอมไปก่อนแล้ว ดูท่าผู้ชายคนนี้คงไม่ใช่คนที่หลอกง่ายเหมือนเด็กสาว
โจวจี้มองริมฝีปากของซินจื้อเหยาที่เม้มแน่น ในดวงตาของเธอยังมีความน้อยใจที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่อ่านออก
แววตาของเขาพลันขรึมลง ก่อนถามเธอว่า “เขาลวนลามคุณหรือเปล่า”
ตำรวจได้ยินแล้วก็รีบพูดว่า “คุณครับ เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิดจริง ๆ เป็นการสัมผัสโดยไม่เจตนาระหว่างทำงานครับ”