จางฮงเหวินถูกเธอผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว
“คุณทำอะไรน่ะ?” ซินจื้อเหยาริมฝีปากสั่น มองจางฮงเหวินอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
คิดไม่ถึงว่าจางฮงเหวินจะทำหน้าไร้เดียงสา “เป็นอะไรไป? ผมทำอะไร?”
อวี้เซียวเซียวสังเกตเห็นความวุ่นวายทางนี้ จึงเดินเข้ามาถาม “เหยาเหยา เป็นอะไรไป?”
ซินจื้อเหยากำหมัดแน่น ดูเหมือนพูดได้ยาก “เขา... เขาจับก้นฉัน”
แววตาของอวี้เซียวเซียวเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดในทันที ก่อนจะหันไปมองจางฮงเหวิน
ใบหน้าของจางฮงเหวินแดงก่ำ เขาดูเป็นคนซื่อ ๆ พอถูกกล่าวหาก็ถึงกับพูดติดอ่าง “คะ... คุณซิน คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า ผมไม่ได้จับคุณนะ”
“คุณจับ” ซินจื้อเหยาโกรธจนมือสั่น “เมื่อกี้คุณยืนอยู่ข้างหลังฉัน”
“ใช่ ไม่ผิด ผมยืนอยู่ข้างหลังคุณจริง ๆ แต่ผมกำลังหยิบของ คุณยืนอยู่ข้างหน้าพอดี อาจเผลอไปโดนคุณโดยไม่ตั้งใจ แต่ผมไม่มีทางจับคุณแน่นอน” จางฮงเหวินรีบร้อนอธิบาย
เป็นไปไม่ได้
บางครั้งสัญชาตญาณของผู้หญิงก็แม่นยำมาก เหมือนเวลาผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินอยู่บนถนน แล้วมีผู้ชายเดินสวนมาผิวปากใส่ เธอย่อมแยกออกได้ว่าอีกฝ่ายแค่ตะลึงในความงามของเธอ หรือกำลังจงใจก่อกวนคุกคาม
เธอมั่นใจว่าจางฮงเหวินจงใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงหนึ่งดังขึ้น หลี่เฮิงเจ้าของร้านเพิ่งมาตรวจดูร้านพอดี จึงเห็นภาพซินจื้อเหยากับจางฮงเหวินกำลังเผชิญหน้ากัน
จางฮงเหวินเห็นเขาราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต จึงรีบพูดก่อน “พี่เขยครับ คุณซินบอกว่าผมจับเธอ แต่ผมไม่ได้ทำ เธอต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ”
พอซินจื้อเหยาได้ยินก็รีบพูดกับหลี่เฮิง “พี่เฮิง ฉันไม่ได้โกหก เมื่อกี้เขายืนอยู่ข้างหลังฉันแล้วจับฉัน ฉันรู้สึกได้ชัดเจน”