ชายชราจ้าวรับเหรียญเงินไปวางบนเคาน์เตอร์ สวมแว่นอ่านหนังสือ แล้วใช้แว่นขยายส่องตรวจอย่างละเอียด แต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันทีละน้อย ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วพูดว่า “เหรียญเงินพวกนี้เป็นของปลอมทั้งหมด ไม่มีราคา...”
พอได้ยินเช่นนั้น ชายคนนั้นก็ทำหน้าไม่อยากเชื่อ “เถ้าแก่ ช่วยดูให้ดีอีกทีได้ไหมครับ เหรียญเงินพวกนี้มีตั้งหลายสิบเหรียญ พ่อผมใช้เงินเกษียณเก็บสะสมมาตั้งสิบกว่าปี จะเป็นของปลอมทั้งหมดได้ยังไงครับ?”
ชายชราจ้าวถอดแว่นอ่านหนังสือแล้วถอนหายใจ “ฉันเดาว่าเขาคงโดนคนคนเดียวกันหลอก ซื้อของเลียนแบบมาเรื่อย ๆ วัสดุก็ไม่ใช่เงิน แต่เป็นอะลูมิเนียม... ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์เดียว”
“โธ่เว้ย...”
ชายคนนั้นโกรธจนแทบกระอักเลือด
เขาหันหลังเดินออกไปทันที โยนถุงลงถังขยะ แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย
“แม่งเอ๊ย...”
ฉันยืนตาค้าง รีบดึงหลี่ชิงเดินตามออกไป
ฉันหยิบถุงจากถังขยะ เทเหรียญเงินข้างในออกมา แล้วใช้นิ้วกลางแตะไล่ไปทีละเหรียญ
ที่อยากตรวจให้แน่ใจก็เพราะเมื่อครู่ฉันสังเกตเห็นว่าชายชราจ้าวไม่ได้ตรวจทีละเหรียญ เขาดูไปแค่ยี่สิบกว่าเหรียญ บางทีในนั้นอาจมีเหรียญจริงปะปนอยู่ก็ได้
“เหรียญเงินปลอม ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์เดียว”
“เหรียญเงินปลอม ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์เดียว”
“...”
“เหรียญหยวนต้าถู รุ่นปีที่สามแห่งสาธารณรัฐจีน แบบตราโอ มีไว้ครอบครองแล้วจะไม่ผิดหวัง”
พอแตะเหรียญเงินเหรียญสุดท้าย ข้อมูลที่ผุดขึ้นมาในหัวก็เปลี่ยนไป
ดวงตาฉันสว่างวาบ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ มีเหรียญเงินจริงอยู่หนึ่งเหรียญ