บทที่ 31 “อาจารย์” กับ “นักเรียน”
“เพื่อนร่วมงานนายหาเรื่องอะไรเหรอ?” หลี่ชิงถามอย่างสงสัย นิ้วของเธอวาดวนอยู่บนอกฉันโดยไม่รู้ตัว
“วันนี้เกือบเกิดเรื่องใหญ่...” ฉันไม่ได้ปิดบังเธอ เล่าเรื่องที่อาเฉียงวางแผนหลอกให้ฉันไปเล่นพนันอย่างละเอียด
ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้เธอรู้ว่าอาเฉียงเลวแค่ไหน จะได้ไม่รู้สึกผิดหรือยังอาลัยอาวรณ์เขาอยู่
แน่นอนว่าเรื่องที่อาเฉียงแจ้งตำรวจทีหลัง พยายามทำให้ฉันต้องเข้าโรงพัก ฉันไม่ได้เล่าให้ฟัง กลัวเธอจะเครียดและตกใจ
“อะไรนะ? อาเฉียงเลวขนาดนั้นเลยเหรอ? หลอกนายไปเล่นไพ่จินฮวา?” หลี่ชิงทำหน้าตกตะลึง อ้าปากค้าง “นายยังชนะพวกเขามาได้ตั้งห้าแสนกว่า?”
“ฉันก็แค่สั่งสอนพวกเขานิดหน่อย...” ฉันพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วเปิดถุงพลาสติกในมือ ข้างในมีเงินสดกว่าห้าแสนหยวนอยู่จริง ๆ
ถ้าจ้าวอี้ถงกับตำรวจผู้ชายคนนั้นเห็นเข้า คงทั้งสงสัยทั้งโมโหจนแทบกระอักแน่
“นายเล่นพนันเก่งด้วยเหรอ?” หลี่ชิงมองเงินในถุงตาค้าง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม
“เมื่อก่อนเคยสงสัยเลยลองศึกษาเล่น ๆ ก็พอรู้เทคนิคอยู่บ้าง แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้สนใจการพนันเลย สิ่งที่ชอบมีแค่การเก็บตกของดี แถมยังถูกกฎหมายและได้เงินมากกว่าด้วย” ฉันยื่นมือไปทัดผมที่หลุดลงมาปอยหนึ่งไว้หลังหูให้เธอ
“ที่ได้คบกับนายเป็นโชคดีของฉัน ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก แล้วก็เฝ้ารออนาคตของเราอยู่ จางหยาง ฉันรักนาย...” หลี่ชิงเชื่อคำพูดของฉันสนิทใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา เธอโอบคอฉันไว้ ดวงตาเปี่ยมรักจนแทบละลาย