“เธอสวยเซ็กซี่ขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นเข้าก็ต้องอยากจีบสักสองสามคำอยู่แล้วมั้ง? เว้นแต่จะเป็นคนตาบอดที่มองไม่เห็นความสวยของเธอ” ผมพยายามข่มความตกตะลึงในใจ แล้วแก้ตัวเสียงอ่อย
เห็นผมชมเธอสวยอีกครั้ง จ้าวอี้ถงก็ปลื้มใจ น้ำเสียงอ่อนโยนลงตามไปด้วย พอมาถึงหน้าหมู่บ้านสวนสวรรค์ เธอก็จอดรถ ก่อนถามด้วยแววตาคาดหวังว่า “ตั๋วเงินของนายขายให้ฉันสักใบได้ไหม? ฉันเองก็สนใจมากเหมือนกัน”
“ไม่ขาย แต่ให้เธอได้หนึ่งใบ” ผมแกล้งทำเป็นล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ที่จริงหยิบตั๋วเงินสมัยเสียนเฟิง มูลค่า 50 ตำลึงออกมาจากแหวนทรัพย์สมบัติ
สภาพของมันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กระดาษที่เดิมเหลืองหม่นกลับสะอาดเรียบเนียน ลวดลายมังกรกับหงส์บนตั๋วดูมีชีวิตชีวา งดงามราวกับงานศิลปะจริง ๆ
จ้าวอี้ถงรับไปอย่างระมัดระวัง จ้องตั๋วเงินไม่วางตา พลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
จากนั้นเธอก็มองผมด้วยสายตาแปลก ๆ พูดอย่างเกรงใจเล็กน้อยว่า “ของขวัญมีค่าขนาดนี้ ฉันไม่กล้ารับหรอก เดี๋ยวฉันจ่ายเงินให้นาย...”
“จะจ่ายเงินอะไรล่ะ? ของที่เก็บมาได้ฟรี ๆ ทั้งนั้น” ผมโบกมือ เปิดประตูรถแล้วลงไป
“ไม่ได้ ฉันต้องจ่ายเงินให้นาย” จ้าวอี้ถงรีบลงจากรถ สวมรองเท้าส้นสูงวิ่งตามมาไม่กี่ก้าว ก่อนคว้าตัวผมไว้ “ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะคิดว่าฉันรับสินบนจากนาย”