ฉันแบมือทั้งสองข้างแล้วพูดอย่างจนใจว่า “ฉันก็แค่มองป้ายชื่อบนเครื่องแบบตำรวจของเธอเอง ทำไมถึงกลายเป็นคนอันธพาลไปได้ล่ะ? แต่เธอสวยจริง ๆ นะ เป็นสเปกฉันเลยว่าแต่เธออายุเท่าไร มีแฟนหรือยัง แล้วพ่อแม่ทำงานอะไรกัน?”
“อยู่เฉย ๆ ให้ดี นี่ห้องสอบสวน ไม่ใช่ที่นัดดูตัว” จ้าวอี้ถงขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เธอค้อนฉันแรง ๆ หลายที ราวกับอยากสับฉันเป็นหมื่นชิ้น
ฉันไม่ใส่ใจสักนิด กลับทำหน้าจริงใจและมีความหวังแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้เล่นพนันนี่นา เพราะงั้นสำหรับฉัน ที่นี่ไม่ใช่ห้องสอบสวน แต่เป็นสถานที่นัดดูตัว ฉันถูกใจเธอมาก ถ้ายังไม่มีแฟนก็ลองพิจารณาฉันดูสิ...”
จ้าวอี้ถงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและจนใจ ก่อนจะอดถามไม่ได้ว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่นายเข้าห้องสอบสวนจริง ๆ เหรอ?”
ในสายตาเธอ ทั้งที่ถูกสอบสวนอยู่แท้ ๆ ฉันยังพูดจาลื่นไหลไม่หยุด แถมไม่เห็นมีท่าทีกังวลหรือกลัวสักนิด ดูยังไงก็เหมือนคนเจนสนาม เป็นพวกทำผิดจนชิน
“ครั้งแรกสิ” ฉันรีบยืดอก ทำสีหน้าเคร่งขรึมเปี่ยมคุณธรรม แล้วจ้องเธออย่างแน่วแน่ “ฉันเป็นคนดี ไม่ขออยู่ร่วมโลกกับการพนัน ยาเสพติด หรืออบายมุข เป็นแฟนเธอได้สบายมาก...”
“เอ่อ...” จ้าวอี้ถงปวดหัวจนต้องยกมือนวดขมับ ตั้งแต่เข้ารับราชการตำรวจมาหลายปี เธอไม่เคยเจอคนรับมือยากอย่างฉันมาก่อน
เข้ามาในสถานีตำรวจก็ไม่กลัว แถมยังกล้าจีบเธอโต้ง ๆ ในห้องสอบสวน ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือในระบบของสถานีตำรวจไม่พบประวัติอาชญากรรมของฉันเลย เรื่องนี้ทำให้เธอสงสัยเต็มหัว