“ใช่ ซ่อมเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอามาให้ดู...” ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องชุดอีกครั้ง แล้ววิ่งกลับห้องตัวเองราวกับสายลม พอขยับความคิด ชามลายมังกรหงส์ห้าสีสมัยชิง รัชศกเต้ากวงก็ปรากฏขึ้นในมือทันที
แทบจะในเวลาเดียวกัน หลี่ชิงที่อดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวก็ผลักประตูเดินเข้ามา
เราสองคนเบิกตากว้าง จ้องพินิจชามกระเบื้องอย่างตั้งอกตั้งใจ
รอยร้าวที่เคยเห็นชัดเจนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ชามกระเบื้องทั้งใบกลับกลมกลืนเป็นเนื้อเดียว สีสันสดใส ลวดลายมังกรและหงส์บนนั้นดูมีชีวิตชีวา งดงามจนชวนให้ตาพร่า
“จางหยาง เทคนิคการซ่อมของนายมหัศจรรย์เกินไปแล้ว เหลือเชื่อจริง ๆ!” ดวงตาของหลี่ชิงฉายแววอ่อนหวาน น้ำเสียงไพเราะเย้ายวน เต็มไปด้วยความชื่นชมและหลงรัก “แค่มีฝีมือระดับนี้ นายไม่ต้องไปเก็บตกของเก่าก็เป็นเศรษฐีได้สบาย ๆ แล้ว นายเป็นหุ้นดาวรุ่งชั้นยอด อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด...”
เท่าที่เธอรู้ ของเก่าที่ชำรุดมีอยู่มากมายในโลกใบนี้ บางชิ้นพอเสียหายก็ไร้ค่าไปเลย บางชิ้นราคาก็ตกลงอย่างมหาศาล
ถ้าหาวิธีซื้อของเก่าที่เสียหายพวกนี้มา ซ่อมให้เรียบร้อยแล้วขายต่อได้ ก็ย่อมทำกำไรได้มหาศาล
“มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอก... ฉันซ่อมวัตถุโบราณได้ก็ต่อเมื่อชิ้นนั้นไม่มีส่วนไหนขาดหาย เพราะงั้นของแบบนี้ถึงหายาก แต่ทักษะประเมินของเก่าของฉันน่ะเก่งมาก ต่อไปการเก็บตกต่างหากที่จะเป็นช่องทางทำเงินก้อนใหญ่”