ฉีเยว่ค่อย ๆ ชักมือกลับ ริมฝีปากเม้มแน่นไม่พูดไม่จาเช่นกัน อู๋เสียมองทั้งสองคน แล้วรู้สึกอย่างประหลาดว่าพวกเธอคล้ายกันอยู่บ้าง เป็นความรู้สึกกับบรรยากาศบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
พานจื่อหอบหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงเสียดายไม่น้อย «กระบี่ของพี่จางหายไป นับเป็นความสูญเสียไม่น้อยจริง ๆ»
จางฉี่หลิงปลดฝักดาบที่สะพายอยู่ลงมา สายตาอาลัยอาวรณ์ เจ้าคนอ้วนเห็นสีหน้าของเขา ก็ยิ้มทะเล้นพลางรับฝักดาบมา «พี่จาง ในเมื่อดาบหายไปแล้ว ให้ผมเก็บฝักดาบไว้ให้ไหม»
ระหว่างที่พูดกัน งูเหลือมยักษ์ก็ไล่ตามมาอีกครั้ง ในที่สุดฉีเยว่ก็ได้เห็นฤทธิ์เดชที่ผู้มีโชคชะตาหนุนหลังควรจะมี อู๋เสียพาทุกคนหลบเข้าไปในถ้ำที่ปากทางแคบ ทันก่อนงูเหลือมยักษ์พุ่งเข้ามาเพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ช่วยกันดึงเจ้าคนอ้วนเข้าไปได้สำเร็จ งูเหลือมยักษ์วนเวียนอยู่ตรงปากถ้ำพักหนึ่ง ก่อนจะเลื้อยจากไป
เจ้าคนอ้วนทำสีหน้าเหมือนรอดตายมาได้ หัวเราะอย่างมีความสุข «พวกเราก็ถือว่าหนีรอดจากปากงูมาได้แล้วสินะ!»
ฉีเยว่หันไปมองลึกเข้าไปในถ้ำ งูสีแดงสดตัวหนึ่งค่อย ๆ ชูหัวขึ้นจากซอกหิน แลบลิ้นสองแฉกจ้องทุกคน เธอพลันจมอยู่ในห้วงความคิด «ท่านอ้วนพูดเร็วไปหน่อยแล้วมั้ง»
อู๋เสียคนนี้ช่างเป็นตัวซวยจริง ๆ คนอื่นรอดตายมาได้ ส่วนเขากลับต้องเจออันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกคนมองตามสายตาของฉีเยว่ไปยังงูตัวเล็กที่ดูอันตรายเหลือเกินตรงส่วนลึกของถ้ำ
«งูคอไก่ป่า» จางฉี่หลิงกล่าวเสียงเบาอย่างสงบ พร้อมทำมือส่งสัญญาณให้ทุกคนถอย
ทุกคนค่อย ๆ ถอยออกจากปากถ้ำอย่างเป็นระเบียบ จนไปถึงพื้นที่ปลอดภัย
เจ้าคนอ้วนใช้มือยันเข่าตัวเอง รู้สึกหมดแรงอยู่บ้าง ก่อนจะเอ่ยอย่างหวาดหวั่น «พี่จาง งูคอไก่อะไรนั่นจะไม่ตามออกมาหรอกใช่ไหม»
«ไม่»
เจ้าคนอ้วนถึงค่อยโล่งใจ อาหนิงเริ่มอธิบายพิษของงูคอไก่ป่า พร้อมคาดเดาว่ามันทำให้งูเหลือมยักษ์ที่ไล่ล่าพวกเขาถอยไป และเสียงเอะอะของเจ้าคนอ้วนดังเกินไปจนปลุกงูคอไก่ป่าให้ตื่น เจ้าคนอ้วนไม่ยอมรับ โวยวายไม่หยุดจนฉีเยว่ปวดหัว
พวกเขามองโลกในแง่ดีจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นผู้มีโชคชะตาหนุนหลังอยู่ในสภาพทุลักทุเลขนาดนี้ ทุกคนถอยไปพักริมลำธาร อาหนิงตรวจนับเสบียงที่เหลือ แล้วบอกให้ทุกคนพักสักหน่อย ก่อนเตรียมกลับไปหาเสบียงที่ทำหล่นหาย
เจ้าคนอ้วนตอบรับอย่างหมดแรง อาหนิงเดินไปริมน้ำ ตั้งใจจะล้างตัว อู๋เสียนึกถึงความฝันของตัวเองกับคำพูดของฉีเยว่ จึงเตือนให้อาหนิงอยู่ห่างจากริมน้ำไว้ แม้จะไม่แน่ใจ แต่เชื่อไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
อาหนิงย่อตัวลงริมธารแล้วหัวเราะ «อู๋เสีย ทำงานแบบพวกเราแล้วยังเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนี้อีกเหรอ ลุงสามรู้ไหม»
อู๋เสียใจว้าวุ่นจนหัวเราะไม่ออก จึงเดินเข้าไปดึงเธอให้ลุกขึ้นตรง ๆ ทันทีที่เขาเดินไปถึงข้างอาหนิง งูคอไก่ป่าที่ซ่อนอยู่ในเงามืดระหว่างโขดหินริมน้ำก็พุ่งเข้าใส่ เคราะห์ดีที่อู๋เสียดึงเธอไว้ เขี้ยวพิษของงูคอไก่ป่าจึงเพียงเฉือนเสื้อของอาหนิงขาด ไม่ได้กัดโดนผิวหนัง
อาหนิงยังไม่ทันได้สติ ได้แต่ตัวแข็งทื่อขณะถูกอู๋เสียดึงออกมา งูคอไก่ป่าโจมตีไม่สำเร็จจึงเตรียมหนีกลับลงน้ำ แต่พี่จางที่รีบตามมาถึงใช้มีดสั้นปักมันติดพื้นไว้
«อาหนิง ไม่เป็นไรใช่ไหม» อู๋เสียเห็นอาหนิงไม่ตอบสนองก็เริ่มร้อนใจ เขาจับไหล่เธอไว้ พลางจ้องมองอย่างละเอียด
แววตาของอาหนิงค่อย ๆ กลับคืนมา แต่ยังดูมึนงง เธอส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร กล่าวขอบคุณอู๋เสียกับพี่จางแล้วหันไปมองฉีเยว่ที่ยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ข้าง ๆ «นี่คือเคราะห์ถึงตายที่เธอพูดถึงใช่ไหม»
ฉีเยว่ใช้ใบไม้พัดให้ตัวเอง พอได้ยินอาหนิงถามก็ยกใบไม้ขึ้นบังแสงแดดจ้า «พูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันไม่รู้»
อู๋เสียเบิกตากว้าง «อะไรนะที่ว่าไม่รู้ เธอลืมที่พูดเมื่อเช้าแล้วหรือไง»
«อู๋เสีย!» จางฉี่หลิงคว้าแขนเขาไว้ แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้ถามต่อ เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่มีราคาที่ต้องจ่าย เมื่อคิดเช่นนั้น จางฉี่หลิงก็มองฉีเยว่ด้วยแววตาเป็นห่วง
ฉีเยว่เห็นจางฉี่หลิงขมวดคิ้วก็อารมณ์เสียขึ้นมา คนโง่คนนี้ทำไมถึงเป็นห่วงไปหมดทุกเรื่องเลยนะ
เจ้าคนอ้วนพาดแขนบนไหล่อู๋เสีย ยิ้มร่าเพื่อคลายบรรยากาศ «โธ่ อู๋เสีย อย่าจริงจังนักเลยน่า! อาฉีอาจแค่เดาสุ่มแล้วบังเอิญถูกก็ได้ ผลลัพธ์ออกมาดีก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ!»
ฉีเยว่พัดใบไม้เร็วขึ้นเล็กน้อย «ไม่ได้บอกว่าจะไปหาเสบียงกันหรือไง ยังจะไปอยู่ไหม»
«ฉันจะจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ ต่อไปมีอะไรให้ช่วยก็มาหาฉันได้เลย» อาหนิงมองฉีเยว่อย่างจริงจัง
«ไม่ต้องหรอก คนที่ดึงเธอไว้คืออู๋เสีย ไม่ใช่ฉัน» ฉีเยว่ยิ้มบาง ๆ «เมื่อเช้าฉันแค่พูดละเมอ อย่าไปถือจริงเลย» คนที่ช่วยชีวิตเธอคือผู้มีโชคชะตาหนุนหลังจากวิถีสวรรค์ เกี่ยวอะไรกับฉีเยว่อย่างเธอด้วย
อาหนิงพยักหน้า ไม่เซ้าซี้ต่อ แต่จดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ในใจ «ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาเธอออกจากป่าฝนให้ได้»
สุดท้ายทุกคนก็ไม่ได้กลับไปหาเสบียง เพราะฉีเยว่เดาว่าพวกเขาอาจเจองูเหลือมยักษ์ตัวนั้นอีก หลังจากเหตุการณ์ของอาหนิง ทุกคนเชื่อคำพูดของฉีเยว่ไว้ก่อน แม้ไม่แน่ใจแต่ก็ไม่อยากเสี่ยง
กลางคืน ขณะที่ทุกคนพักผ่อนกัน ฉีเยว่นอนอยู่บนต้นไม้คนเดียว เจ้าคนอ้วนนั่งพิงก้อนหินแล้วชวนเธอคุย «อาฉี ช่วยดูหน่อยสิว่าท่านอ้วนมีดวงร่ำรวยมั่งคั่งไหม»
อาฉีก้มมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนกระโดดลงจากกิ่งไม้มานั่งข้างกองไฟ «ท่านอ้วนขาดเงินหรือไง»
«เขาน่ะงกเงินจะตาย» อู๋เสียได้ยินทั้งสองคุยกัน จึงลุกขึ้นนั่งจากถุงนอน «อาฉี ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก» อู๋เสียเองก็คิดได้แล้ว เรื่องชะตาชีวิตที่ลึกลับเกินหยั่งถึง ควรดูให้น้อยหน่อย ต่อให้อาฉีมีความสามารถแบบนั้นจริง ก็ต้องมีสิ่งที่ต้องแลกแน่นอน
อาฉีเหลือบมองอู๋เสีย รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งลึกขึ้น «มิน่าพี่จางถึงชอบนาย ฉันเองก็เริ่มชอบนายขึ้นมาบ้างแล้ว» อู๋เสียฉลาดและไหวพริบดี แม้ฝีมือจะห่วยจริง ๆ แต่บางครั้งที่เขาทำให้คนอื่นต้องคอยช่วย ก็ได้แต่โทษโชคชะตาประหลาดของเขา ต่อให้ทั้งคู่ไม่ใช่เพื่อนกัน ต่อให้อู๋เสียรู้ว่าฉีเยว่มีบางสิ่งที่ผู้คนต่างปรารถนาอยู่กับตัว เขาก็ยังรักษาจิตใจเดิมของตัวเองไว้ได้ดี
ไม่โลภ และความปรารถนาทางโลกก็อยู่ในระดับพอดี เขาเป็นคนที่ใคร ๆ ก็ชอบได้
แสงไฟส่องให้ใบหน้าของอู๋เสียขึ้นสีแดง แม้จะรู้ว่าฉีเยว่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น เขาก็ยังอดเขินไม่ได้ «อาฉี พูดอะไรน่ะ!»
พานจื่อหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี «อาฉี อย่าล้อเล่นเลย คุณชายสามของเราน่ะขี้อาย จะรับมือไม่ไหวเอา»
อาหนิงเองก็หัวเราะออกมา แต่สายตาส่วนใหญ่กลับจับอยู่ที่ฉีเยว่ เธอรู้สึกว่าคนคนนี้ลึกลับจริง ๆ จนอดอยากรู้จักให้มากขึ้นไม่ได้ แต่อาหนิงก็ยังข่มใจเบือนสายตา เธอคิดว่าฉีเยว่อาจไม่ชอบให้ใครมองแบบนั้น
ฉีเยว่รับรู้ได้ถึงการกระทำของอาหนิง รอยยิ้มจึงเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน อาหนิงเองก็เป็นคนที่ชวนให้ชอบได้เช่นกัน
«ถึงท่านอ้วนจะไม่ได้ร่ำรวยมั่งคั่ง แต่จะอายุยืนถึง 100 ปี แล้วตายตามอายุขัย» ฉีเยว่อารมณ์ดี จึงถือโอกาสช่วยดูให้เจ้าคนอ้วนด้วย «แม้ชีวิตจะมีเรื่องให้เสียดายอยู่บ้าง แต่โดยรวมก็สมบูรณ์พูนสุข»
เจ้าคนอ้วนยิ้มกว้างกว่าเดิม คนทำงานอย่างพวกเขาได้คำทำนายแบบนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว เขาประสานมือคารวะฉีเยว่ «ถ้าอย่างนั้นท่านอ้วนขอรับคำมงคลไว้แล้วกัน»
ฉีเยว่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วกลับขึ้นไปบนกิ่งไม้ หลับตาพักผ่อน