จวงชูฉิงที่ยังมีไข้ไม่ค่อยมีแรง จึงปล่อยให้เหวินเย่หลานอุ้มเธอไปห้องน้ำ
ซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่นมีพลัง จวงชูฉิงกลับยิ่งรู้สึกหนักใจขึ้นเรื่อย ๆ
ตกลงเหวินเย่หลานชอบเธอที่เป็นเธอ หรือชอบจวงชูฉิงคนเดิมกันแน่?
เธอคิดถึงวันเวลาที่พูดกันแต่เรื่องผลประโยชน์ ไม่พูดถึงความรู้สึก ตอนนั้นไม่มีเรื่องให้กังวลมากมายขนาดนี้
เหวินเย่หลานอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนถามอย่างเอาใจใส่ “ต้องให้ฉันช่วยไหม?”
จวงชูฉิงหน้าแดง หันไปผลักเหวินเย่หลานออกจากห้องทันที
“เขินอะไร ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นสักหน่อย” เหวินเย่หลานที่ถูกขังอยู่นอกประตูยังพูดต่อ
จวงชูฉิงโมโหจนเตะประตูไปทีหนึ่ง “ไปให้พ้นเลยนะ!”
หมอนี่หน้าหนาขึ้นทุกวันจริง ๆ
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ จวงชูฉิงก็ลงมาที่ห้องอาหาร เหวินเย่หลานนั่งรอเธออยู่ข้างโต๊ะแล้ว
พอเดินไปถึง เขาก็ช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้
เมื่อนั่งลง จวงชูฉิงเหลือบมองเวลา ก็เกือบเที่ยงแล้ว
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะออกเดินทางไปเที่ยวตอนบ่าย แต่จู่ ๆ เธอก็มามีไข้ แผนเที่ยวคงต้องพังไม่เป็นท่า
น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน
“กลับมาตอนไหนเหรอ?” จวงชูฉิงถาม
เหวินเย่หลานตักโจ๊กให้เธอพลางตอบ “ตอนเช้าป้าคนดูแลบ้านเห็นเธอยังไม่ตื่น เลยไปเรียกที่ห้อง พอรู้ว่าเธอเป็นไข้ก็โทรหาฉัน”
จวงชูฉิงถาม “ฉันทำให้งานนายเสียหรือเปล่า?”