เหวินเย่หลานยังไม่อยากยอมแพ้ จวงชูฉิงจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากแกล้งไอสองสามครั้ง พอเห็นแบบนั้น เขาก็ยอมถอยทันที
แต่ก่อนจะกลับ เหวินเย่หลานยังโทรศัพท์ไปหาพนักงานรีสอร์ต ขอให้พวกเขานำปลาตัวใหญ่มาให้หนึ่งตัว
ลูกแมวส้มก้มหน้ากินปลา จวงชูฉิงฉวยโอกาสโน้มตัวลง ใช้นิ้วแตะหัวกลม ๆ ของมันเบา ๆ
วินาทีต่อมา มือของจวงชูฉิงก็ถูกเหวินเย่หลานคว้าไว้ ก่อนจะดึงเธอให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินจากไป
กิจกรรมตกปลาของวันนี้จบลงอย่างล้มเหลว พอตกเย็นวันถัดมา ทั้งคู่ก็กลับมาตกปลาที่นี่อีกครั้ง
จวงชูฉิงเตรียมอาหารแมวกับอาหารแมวกระป๋องมาให้ลูกแมวส้มตัวเมื่อวาน แต่เดินหาอยู่รอบ ๆ ก็ไม่เจอมัน
「ระบบ ช่วยสแกนดูหน่อยได้ไหมว่าเมื่อวานลูกแมวส้มตัวนั้นไปไหนแล้ว」จวงชูฉิงสุดท้ายก็หันไปขอความช่วยเหลือจากระบบ
「คุณจวง ฉันเป็นระบบสอดรู้ ไม่ใช่เครื่องสแกนนะ」ระบบตอบอย่างจนใจปนขำ 「ฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับคนเท่านั้น ไม่มีข้อมูลสัตว์หรอก」
“หาเจ้าตัวเหลืองไม่เจอเลย” จวงชูฉิงถอนหายใจ “ฉันยังเอาของกินมาให้ตั้งเยอะ”
เหวินเย่หลานถามอย่างสงสัย “เจ้าตัวเหลือง?”
“ฉันตั้งชื่อใหม่ให้แมวส้มตัวเมื่อวานน่ะ” จวงชูฉิงอธิบาย
“ลูกแมวส้มตัวเล็ก ๆ แต่เธอตั้งชื่อให้มันว่าเจ้าตัวเหลืองเนี่ยนะ?”
จวงชูฉิงตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “อย่าดูถูกว่าตอนนี้มันยังตัวเล็กนะ โตไปต้องกลายเป็นแมวที่สง่างามและแข็งแรงแน่”
ก็แค่แมวตัวหนึ่งแท้ ๆ ยังจะสง่างามแข็งแรงอะไรขนาดนั้น