หลังอู๋ปิงโหรวจากไป จวงชูฉิงถึงเอ่ยปากขึ้นว่า “คุณเหวินนี่เสน่ห์เหลือล้นจริง ๆ นะ แค่มากินข้าวก็ยังเจอแฟนคลับตัวยง”
ถึงวิธีการของแฟนคลับคนนี้จะค่อนข้างสกปรกไปหน่อยก็เถอะ
เหวินเย่หลานตอบว่า “เธออยากดูเรื่องสนุกเองทั้งนั้น ฉันไม่ได้คิดจะสนใจเขาสักหน่อย”
“เอ๊ะ ถึงยังไงป้ามาก็ดูแลนายมาตั้งหลายปี ตอนนี้ลูกสาวเขากำลังเดือดร้อน นายจะยืนมองเฉย ๆ ปล่อยให้คนอื่นรังแกเธอจริงเหรอ?” จวงชูฉิงจงใจถาม
“อย่างแรก ป้ามาทำงานให้ตระกูลเหวิน ค่าตอบแทนที่ตระกูลเหวินให้สูงกว่าราคาตลาดทั่วไปมาก ฉันไม่ได้ติดค้างบุญคุณอะไรเขา” เหวินเย่หลานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อย่างที่สอง จุดประสงค์ของผู้หญิงคนนั้นเขียนอยู่บนหน้าโต้ง ๆ ถ้าฉันดูแผนตื้น ๆ แค่นี้ไม่ออก ก็คงเสียแรงที่เล่นละครมาตั้งหลายปี”
ทั้งการบังเอิญเจอกัน ทั้งการขอความช่วยเหลือ เป้าหมายของอู๋ปิงโหรวตั้งแต่แรกก็คือเขา ส่วนเรื่องที่ว่ามีคุณชายบ้านรวยจะรังแกเธอนั่น เกรงว่าเธอคงกุขึ้นมาเองตามใจ
จวงชูฉิงหัวเราะลั่น “สมกับเป็นอาจารย์เหวินจริง ๆ ไม่มีอะไรหลบสายตานายได้เลย”
「อู๋ปิงโหรวจัดฉากวันนี้ขึ้นมาเพื่อหว่านเสน่ห์ใส่เหวินเย่หลานนี่เอง จริงสิ บอกข่าวอีกเรื่องให้ฟัง รู้ไหมว่าคุณชายบ้านรวยที่ร่วมมือแสดงละครกับเธอเป็นใคร?」
จวงชูฉิงสงสัย “ใครเหรอ?”
「คุณชายรองเฉียนที่เธอจัดการไปตั้งหลายครั้งนั่นไง เขาได้ยินว่าอู๋ปิงโหรวจะสวมเขาให้นาย ก็ออกอาการตื่นเต้นสุด ๆ ยอมช่วยอู๋ปิงโหรวเล่นละครฉากนี้แบบไม่คิดเงิน」