“วันนี้คุณอุตส่าห์มาหาฉันถึงกองถ่าย มีเรื่องหย่ากับฉันจะคุยเหรอ?” จวงชูฉิงถามตรง ๆ
เหวินเย่หลานจ้องเธอนิ่ง “รู้ได้ยังไงว่าผมจะหย่ากับคุณ?”
“เดาเอาน่ะ” จวงชูฉิงนั่งลงตรงข้ามเขา “ตอนนั้นที่คุณยอมแต่งงานกับฉัน ก็เพราะเกรงใจสุขภาพของคุณปู่ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้สุขภาพของคุณปู่ดีขึ้นมากแล้ว คุณก็ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองต่อไป”
เหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ นางเอกปรากฏตัวแล้ว พระเอกต้องรักษาภาพลักษณ์คนโสดไว้ ถึงจะได้กุ๊กกิ๊กกับนางเอก
“ฝืนตัวเอง?” เหวินเย่หลานพูดอย่างมีเลศนัย “แต่งงานกับผม คุณเองก็รู้สึกว่าฝืนใจเหมือนกันเหรอ?”
“จะว่ายังไงดีล่ะ” จวงชูฉิงลูบคาง “โบราณว่าไว้ ปลาและอุ้งตีนหมีเอามาครองพร้อมกันไม่ได้ แม้แต่งงานกับคุณแล้วจะไม่มีความรัก แต่ฉันก็ได้ผลตอบแทนด้านวัตถุมาไม่น้อย เลยไม่รู้สึกว่าฝืนใจหรอก”
ในการแต่งงานครั้งนี้ เธอกับเหวินเย่หลานต่างก็มีเรื่องที่ต้องฝืนใจของตัวเอง ในเมื่อยังไงตอนนี้ก็จะหย่ากันแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานั่งสนใจว่าใครฝืนใจมากกว่ากัน
เหวินเย่หลานถาม “งั้นตอนนั้นที่คุณแต่งงานกับผม ก็เพราะเล็งเงินผมไว้เหรอ?”
“นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง” จวงชูฉิงตอบตามตรง “พูดแล้วฉันยังต้องขอบคุณคุณกับคุณปู่ดี ๆ ด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีพวกคุณ ไม่แน่ตอนนี้ฉันอาจยังอยู่ชนบทก็ได้”
เหวินเย่หลานหัวเราะเบา ๆ ด้วยนิสัยชอบก่อเรื่องอย่างเธอ ต่อให้ไม่ได้แต่งงานกับเขา จวงชูฉิงก็คงหาทางกลับเมืองหลวงมาคิดบัญชีกับคนตระกูลจวงอยู่ดี