“ฉันจะกล้าไม่พอใจอาจารย์เหวินได้ยังไง” จวงชูฉิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ตอนนี้คุณเป็นผู้มีพระคุณคนสำคัญของฉัน เป็นพ่อบุญทุ่มของกองถ่ายเลยนะ”
เหวินเย่หลานยกมือเคาะศีรษะเธอเบา ๆ “เอาละ เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว”
น้ำเสียงสนิทสนมจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกต
คราวนี้ คนอื่น ๆ ในห้องส่วนตัวต่างมองจวงชูฉิงเปลี่ยนไป
ความสัมพันธ์ระหว่างจวงชูฉิงกับเหวินเย่หลานไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย
ก่อนหน้านี้ทุกคนได้ยินว่าเหวินเย่หลานกำลังถ่ายละครอยู่ที่กองถ่าย จู่ ๆ ตอนนี้เขากลับมาที่นี่ในฐานะนักลงทุนเพื่อเยี่ยมกองถ่าย เกรงว่าการมาเยี่ยมกองถ่ายจะเป็นแค่ข้ออ้าง ส่วนเป้าหมายที่แท้จริงคือมาหาจวงชูฉิง
จวงชูฉิงปัดมือเขาออก ต่อหน้าคนตั้งมากมาย จะมาจับเนื้อต้องตัวกันแบบนี้ได้ยังไง
พอได้สติ จวงชูฉิงก็พบว่าสายตาที่หลี่เซี่ยเยว่ใช้มองเธอเปลี่ยนจากสงสัยเป็นตกตะลึงแล้ว
“พวกเธอสองคนตกลงเป็นอะไรกันแน่?” หลี่เซี่ยเยว่ถามจวงชูฉิงเสียงเบา “ก่อนหน้านี้เธอบอกฉันว่าไม่รู้จักเหวินเย่หลานเลยไม่ใช่เหรอ เธอโกหกฉันนี่นา”
นี่มันไม่ใช่แค่รู้จักกันเสียหน่อย เห็น ๆ อยู่ว่าสนิทกันมาก!
เพราะเหวินเย่หลานเขียนคำว่า ‘คนคุ้นเคย’ ไว้บนหน้าอย่างชัดเจนแล้ว
จวงชูฉิงกระซิบอธิบายกับเธอ “เรื่องมันยาว ไว้มีเวลาแล้วฉันจะเล่าให้ฟังละเอียด ๆ”
ระหว่างกินข้าว ผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์คอยตีสนิทเหวินเย่หลาน ส่วนจวงชูฉิงก็พยายามรักษาระยะห่างจากเขาต่อหน้าทุกคนให้มากที่สุด ตามเจตนารมณ์ของการทำตามข้อตกลง