จวงหย่งหยวนทำหน้าขรึมแล้วตำหนิจวงชูฉิงว่า “ต่อหน้าคนนอก เธอพูดเรื่องพวกนี้ทำไม? หลายปีมานี้ที่บ้านติดค้างเธอจริง ๆ ฉันกับแม่เธอก็พยายามชดเชยให้เธออยู่ไม่ใช่เหรอ ยังจะเอาอะไรอีก!”
จวงชูฉิงจิ๊ปาก ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่คิดว่าเบา แต่จริง ๆ ทุกคนได้ยินกันหมดว่า “ที่รัก พวกเขามองคุณเป็นคนนอกนะ”
ตอนเธอเรียกเขาว่า “ที่รัก” ปลายเสียงก็สูงขึ้นเล็กน้อย ทำเอาจิตใจของเหวินเย่หลานสั่นไหว
เหวินเย่หลานพูดเหมือนกำลังกล่าวถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด “ฉันก็ไม่ได้แซ่จวงนี่”
เขามองออกแล้วว่า ไม่ต้องพูดถึงเขาเลย แม้แต่ตระกูลจวงก็ไม่เคยมองจวงชูฉิงเป็นคนในตระกูล
พอจวงหย่งหยวนได้ยินคำพูดนั้นก็แทบตาลาย เขายังคิดจะอาศัยความสัมพันธ์ทางการแต่งงานกับเหวินเย่หลานเพื่อคว้าโครงการของตระกูลเหวินอยู่เลย
แต่ตอนนี้จวงชูฉิงกลับยุให้พวกเขาผิดใจกันเสียแล้ว
นี่มันตัวก่อหนี้ชัด ๆ!
จวงหย่งหยวนส่งสายตาให้สวี่หย่าเจวียน สวี่หย่าเจวียนเดินไปหาจวงชูฉิงแล้วดึงเธอลุกจากโซฟา “ชูฉิง แม่มีเรื่องจะคุยด้วย มานี่กับแม่หน่อย”
“งั้นไปคุยกันที่ห้องฉันแล้วกัน” จวงชูฉิงพูดพลางส่งสายตาให้เหวินเย่หลาน
เดิมทีเธอตั้งใจจะบอกเป็นนัยว่าเดี๋ยวเขาไม่ต้องเกรงใจเธอ แล้วตอบปฏิเสธคำขอไม่สมเหตุสมผลของจวงหย่งหยวนได้เลย แต่ไม่คิดว่าเหวินเย่หลานจะเข้าใจความหมายของเธอผิดไป
เหวินเย่หลานลุกตามขึ้นมาด้วย “ไปกันเถอะ พอดีฉันจะได้ดูด้วยว่าห้องของคุณจวงในบ้านตระกูลจวงจัดไว้ยังไง ช่วงสองวันนี้เธอนอนที่บ้านไม่ค่อยหลับ ฉันจะให้คนจัดห้องใหม่ตามแบบห้องนี้”