พอกลับมานั่งบนรถของเหวินเย่หลานอีกครั้ง เธอก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงอย่างเห็นได้ชัด
เหวินเย่หลานขับรถเงียบ ๆ สายตาจับจ้องถนนเบื้องหน้า บรรยากาศในรถชวนให้อึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุดจวงชูฉิงก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากก่อนว่า “อาจารย์เหวิน ถ้าคุณไม่ชอบตระกูลจวง ต่อไปก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กับพวกเขาก็ได้ค่ะ”
เหวินเย่หลานเหยียบคันเร่งแรงขึ้น รถพลันพุ่งเร็วกว่าเดิม
แรงเฉื่อยทำให้จวงชูฉิงเอนหลังไปทั้งตัว เธอรีบคว้าราวจับในรถไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเตือนเขาอย่างหวาด ๆ ว่า “อาจารย์เหวิน ถนนมีเป็นหมื่นเส้น ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะคะ”
ในหนังสือเขียนไว้ว่าเหวินเย่หลานชอบไปขับรถเล่นที่สนามแข่งเป็นครั้งคราว แต่ที่นี่เป็นถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งขวักไขว่ ซิ่งรถแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
เมื่อเห็นว่าเธอหน้าซีดเพราะกลัว เหวินเย่หลานก็ลดความเร็วลง “เมื่อก่อนตอนอยู่ตระกูลจวง คุณใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดเหรอ?”
ตอนนี้เขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจวงชูฉิงเป็นลูกแท้ ๆ ของตระกูลจวงจริงหรือเปล่า
ถึงอย่างไรตระกูลจวงก็เป็นตระกูลมหาเศรษฐี แต่กลับไม่คิดจะรักษาหน้ากันแม้แต่น้อยเวลาปฏิบัติต่อจวงชูฉิง
จวงชูฉิงถอนหายใจแล้วตอบว่า “เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ฉันชินแล้วค่ะ”