จวงชูฉิงถามจั่วเซี่ยงเฉินด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “นายอยากให้แม่กลับมาไหม?”
“แม่ของนายก็เป็นแค่คนเนรคุณที่เลี้ยงยังไงก็ไม่รู้จักบุญคุณ!” แม่ของเจาที้ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาก่อน นางถุยน้ำลายแล้วพูดอย่างโมโห “เสี่ยวฮุยเพิ่งเกิดได้ไม่ถึงเดือน นางก็ทิ้งลูกหนีไปแล้ว บนโลกนี้ยังมีแม่ใจร้ายแบบนี้ด้วยเหรอ”
【แม่ของเจาที้คนนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก แต่ที่พูดมาก็ไม่ผิด แม่คนนี้ใจร้ายเกินไปจริง ๆ ทิ้งลูกที่ยังอายุไม่ครบเดือนไปแบบนั้น】
【คงทนชีวิตลำบากในหมู่บ้านไม่ไหว เลยทิ้งลูกหนีไปสินะ】
【ก็เข้าใจนะ แต่ในเมื่อไม่อยากใช้ชีวิตลำบากแบบนี้ แล้วทำไมถึงเลือกคลอดลูกออกมาล่ะ】
“น้าครับ ห้ามพูดถึงแม่ผมแบบนั้นนะ” จั่วเซี่ยงเฉินตะคอกทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ
แม่ของเจาที้ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน จึงตกใจจนไม่กล้าพูดต่อ
【องค์ชายรัชทายาทเป็นลูกชายที่ดีจริง ๆ แม่แท้ ๆ ยังไม่ต้องการเขา แต่เขาก็ยังปกป้องแม่อยู่】
【ทุกบ้านต่างก็มีเรื่องหนักใจของตัวเองจริง ๆ】
【เดี๋ยวก่อนนะ ฉันว่าคำถามเมื่อกี้ที่จวงชูฉิงถามคงไม่ธรรมดา】
【จวงชูฉิงถามไปก็เท่านั้น ใครบ้างไม่อยากให้แม่แท้ ๆ อยู่ข้างกาย】
จวงชูฉิงมองจั่วเซี่ยงเฉินนิ่ง ๆ รอคำตอบจากเขา
“ผมไม่อยากให้แม่กลับมา” ในที่สุดจั่วเซี่ยงเฉินก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ “ตอนนี้แม่มีชีวิตใหม่แล้ว ผมแค่หวังให้ทุกอย่างราบรื่น และไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกตลอดไป”