「แม่ของจั่วเซี่ยงเฉินถูกลักพาตัวมาเป็นสะใภ้ เธอถูกขังอยู่ในหมู่บ้านนี้นานถึง 13 ปี จนกระทั่ง 10 ปีก่อน เมื่อเธอคลอดลูกคนที่สอง คนในบ้านคิดว่าช่วงอยู่ไฟเธอคงไม่ทิ้งลูกหนีไป จึงผ่อนคลายการเฝ้าระวัง นั่นทำให้เธอมีโอกาสหนีออกจากขุมนรกแห่งนี้」
จวงชูฉิงฟังจนตาค้าง
ก่อนหน้านี้เธอยังนึกชื่นชมว่าจั่วเซี่ยงเฉินเป็นหงส์ทองคำที่บินออกมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขา ไม่คิดเลยว่าที่แท้เป็นเพราะแม่ของเขาต่างหากที่เป็นหงส์
จวงชูฉิงชี้ไปทางจั่วจ้าวตี้ที่อยู่ข้าง ๆ «รู้ไหมว่าอาสะใภ้ของเธอจะให้เธอหยุดเรียนเพื่อพี่ชาย?»
ถ้าเธอเดาไม่ผิด จั่วเซี่ยงเฉินน่าจะดูถ่ายทอดสดของทีมรายการแล้ว
«วันนี้ฉันตั้งใจรีบกลับมาเพื่อจัดการเรื่องของจ้าวตี้» จั่วเซี่ยงเฉินหันไปหาแม่ของจ้าวตี้ «อาสะใภ้ จะให้จ้าวตี้หยุดเรียนไม่ได้นะ»
«ทำไมล่ะ?» แม่ของจ้าวตี้พูดอย่างร้อนใจ «เด็กคนนี้อดทนลำบากได้ เธอหางานให้แกทำในเมืองสักงานก็ได้ แบบนี้นอกจากจะช่วยหาเงินให้เธอแล้ว ยังซักผ้าทำกับข้าวให้ได้ด้วย»
«อาสะใภ้ สิ่งที่จ้าวตี้ควรทำคือเรียนหนังสือ ไม่ใช่มาคอยดูแลฉัน» จั่วเซี่ยงเฉินพูดอย่างจริงจัง
แม่ของจ้าวตี้ยังคงไม่เห็นด้วย «เป็นผู้หญิง เรียนหนังสือไปมากมายก็ไม่มีประโยชน์ เธอไม่ให้ทำงานก็ช่างเถอะ ให้อยู่บ้านสักสองสามปี พออายุ 18 ก็จับแต่งงานออกไป»
คนดูถ่ายทอดสดโกรธจนเลือดขึ้นหน้า
【นี่แม่ประสาอะไรเนี่ย ตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงหรือไง!】