พอได้ยินจั่วเซี่ยงเฉินพูดแบบนั้น ความเห็นบนหน้าจอก็พากันชื่นชมเขา
【ฮือ ๆ ยังดีที่เจาที้มีลูกพี่ลูกน้องที่ดี ไม่อย่างนั้นไม่อยากนึกเลยว่าชีวิตหลังจากนี้ของเธอจะลำบากแค่ไหน】
【เห็นแก่ที่นายรู้ความขนาดนี้ ต่อไปฉันจะไม่เรียกนายว่าองค์รัชทายาทแล้วก็ได้】
【ถ้าบ้านนี้ไม่มีเขา ป่านนี้คงแตกแยกกันไปหมดแล้ว】
ตอนทีมงานรายการกำลังจะกลับ จวงชูฉิงก็พูดกับจั่วเซี่ยงเฉินว่า “ถ้ามีโอกาส พาเจาที้ไปเปลี่ยนชื่อเถอะ”
ใช้ชื่อแบบนี้ ต่อไปเธอคงต้องถูกคนอื่นมองด้วยสายตาแปลก ๆ อีกแน่
จั่วเซี่ยงเฉินพยักหน้ารับ “อีกสักสองสามวันฉันจะพาเธอไปเปลี่ยนชื่อ เจาที้ เธออยากเปลี่ยนเป็นชื่ออะไรล่ะ?”
จั่วจ้าวตี้ครุ่นคิดก่อนตอบว่า “ฉันเปลี่ยนชื่อเป็นซือตี้ได้ไหม?”
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอถูกล้อเพราะชื่อนี้มามากแค่ไหน เธอเกลียดชื่อนี้แทบตาย
【ซือตี้? ตายน้องชาย?!】
【ฮ่า ๆ ๆ ฉันเห็นด้วย เปลี่ยนเป็นชื่อนี้เลย】
จั่วฮุยยกมือขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วทำหน้าย่น “พี่ เธอลืมหรือเปล่าว่าฉันก็เป็นน้องชายของเธอเหมือนกัน”
“เมื่อกี้ฉันล้อเล่นน่ะ” จั่วจ้าวตี้บีบแก้มจั่วฮุยเบา ๆ “ถึงเห็นแก่แก ฉันก็เปลี่ยนเป็นชื่อแบบนั้นไม่ได้หรอก”
【ยังดีที่ทั้งสามคนคอยพึ่งพากัน ไม่อย่างนั้นครอบครัวแบบนี้คงทำให้อึดอัดจนหายใจไม่ออก】
【ไม่รู้ว่าในหมู่บ้านมีเด็กผู้หญิงคนอื่นที่ถูกลักพาตัวมาอีกไหม หวังว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะช่วยตรวจสอบเรื่องการค้ามนุษย์ในหมู่บ้านนี้ด้วย】